อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1986

ฮูหยินเฉิงมองออกว่าตอนนี้ผ่อนคลายลงแล้วจริงๆ ดูดีอกดีใจมาก

หลังจากพูดเหล่านี้กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้ว ก็หันไปทางเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง แล้วก็แตกต่างไปอย่างเห็นได้ชัด

"อายวน เจ้าเองก็ด้วยนะ ที่นี่ก็เหมือนบ้านตัวเอง ที่นี่เจ้าเองก็คุ้นเคยดีอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ข้ามาต้อนรับหรอก เจ้าพาพระชายาไปพักผ่อนได้เลย"

พอพูดกับเซียวหลันยวน ก็หันมายิ้มพยักหน้าให้ฟู่จาวหนิงเบาๆ ดูสุภาพแต่ห่างเหินมาก

ฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากจะขำ

ฮูหยินเฉิงที่เป็นแบบนี้ สำหรับนางแล้วไม่เท่าไรหรอก

น่าจะเพราะฮูหยินเฉิงคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำร้ายนางได้ ทำให้นางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไม่ค่อยสบายใจ จากนั้นก็จะทะเลาะกับเซียวหลันยวนแบบนั้นหรือ?

แต่อันที่จริง ตอนนี้นางก็ไม่ได้มองฮูหยินเฉิงเป็นคนของตนเอง ในเมื่อเป็นคนนอก แล้วนางจะเรียกร้องให้คนอื่นมากระตือรือร้นกับนางได้อย่างไรกัน?

นางไม่ใช่ทองเสียหน่อย จะมีคนชอบหรือมีคนไม่ชอบมันก็เรื่องปกติ

"ท่านน้าเฉิง เข้าไปก่อนไหม?"

"ใช่ๆๆ ทุกคนเข้าไปกันก่อน เข้าไปก่อนเถอะ"

ทั้งกลุ่มเข้าไปอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น ในอุทยานเขาก็คึกคักกันขึ้นมาทีเดียว

ฮูหยินเฉิงอยากจะจัดให้เซียวหลันยวนไปอยู่ที่ด้านหลัง แต่พอนึกได้ว่านางพาฟู่จาวหนิงมา จึงรู้สึกว่าช่างเถอะ ดังนั้นพอได้ยินว่าเซียวหลันยนจะไปพักที่เรือนหน้าทางนั้น นางก็พยักหน้าไม่ได้คัดค้าน ส่วนตนเองก็พาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปที่เรือนหลัง

ด้านในอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นใหญ่กว่าที่เห็นจากด้านนอกมาก กินพื้นที่กว้างขวาง ด้านในอุทยานเขาเอาม้ามาวิ่งได้เลยทีเดียว

อุทยานเขาแบ่งออกเป็นสองส่วน คือเรือนด้านหน้าและหลัง เรือนหน้ามีไว้ต้อนรับแขกภายนอก ส่วนเรือนหลังไม่ให้คนภายนอกเข้าไป

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน