อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1987

"หลีกทางหน่อย ยืนอยู่ตรงนี้ทำไมกัน? ยืนนิ่งอย่างกับท่อนไม้!"

มีคนรีบเดินเข้ามาจากด้านหลัง คิดจะชนฟู่จาวหนิงให้หลีกทาง

แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกเสี่ยวเยว่ยื่นมือขวางไว้ จนปูที่หิ้วอยู่ในมือไป๋หู่ แอบจะตบเข้าไปบนหน้าของอีกฝ่าย

พฤติกรรมหยาบคายนี้ ดูแล้วเหมือนจงใจอยู่หน่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้นบนตัวคนที่เข้ามาก็มีกลิ่นคาวเลือดแรงมาก

"ทำอะไรน่ะ?"

สืออีถลึงตาออกไปด้วยความโกรธ

คนที่รีบเข้ามา เป็นชายสองคนสวมเสื้อคลุมสั้นสีน้ำเงิน บนตัวเปื้อนเลือด ในมือหิ้วไก่ที่หักคอแล้ว อีกคนยังหิ้วของที่ดูเหมือนกวางอีกตัวหนึ่ง เลือดยังหยดอยู่เลย

กลิ่นคาวเลือดมาจากตัวพวกเขา

ตอนที่คนผู้นี้จะชนเข้ามาเมื่อครู่ หยดเลือดจากกวางนั้นก็กือบสะบัดไปโดนตัวฟู่จาวหนิงแล้ว

เสี่ยวเยว่เองก็มองพวกเขาอย่างเคืองๆ

พวกเขาเพิ่งมาถึง กำลังจะเข้าห้องครัว ดังนั้นจึงยืนกันอยู่ที่ประตู

แต่อีกฝ่ายทั้งสองคนกลับวิ่งเข้ามา ต้องมองเห็นนานแล้วว่าทางนี้มีคน สามารถตะโกนมาแต่ไกลได้ ต้องรีบเบียดรีบชนเข้ามาเสียที่ไหนกัน?

แต่พวกเขาเองก็เพิ่งจะมาถึงอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น ยังไม่ได้ผิดใจกับคร ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่กับอ๋องเจวี้ยนด้วย คิดแล้วก็ไม่น่ามีใครที่สิ้นคิดแบบนี้นี่นา

"พวกเรามาส่งวัตถุดิบให้เหล่าว่าน เกือบจะไม่ทันแล้ว คืนนี้มีแขกคนสำคัญมา ถ้าทำไม่ทันตอนแขกกินอาหารเย็น พวกเราก็รับไม่ไหวหรอกนะ"

"ใช่เลย ดั งนั้นพวกเจ้ายืนอยู่ที่ประตูมันขวางทางพวกเรา รีบหลบไปสิ"

สองคนนั้นแผดเสียงออกมาอย่างหยาบคาย

"พวกเจ้าสองคนทำอะไรน่ะ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน