อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1988

เพียงไม่นาน ก็มีคนหนึ่งคนหนึ่งเดินออกมา แต่งตัวทะมัดทะแมงด้วยเช่นกัน

เขาเหลือบมองฟู่จาวหนิงอย่างอยากรู้อยากเห็น หน้าแดงเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองสืออีกับไป๋หู่ "พวกท่านตามข้าเข้ามาเถอะ ด้านในมีถังน้ำใบใหญ่อยู่ เอาของพวกนี้ใส่ทิ้งไว้ได้ แต่ขอบอกไว้ก่อน ไม่รับประกันว่าพรุ่งนี้จะยังกระโดดโลดเต้นได้อยู่ไหม"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เสริมเข้ามาว่า "แต่ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรต่อให้ตาย พรุ่งนี้ลุงเหล่าว่านก็จะปรุงให้พวกท่านเอง ถ้ายังตายไม่นานนักรสชาติก็ยังใกล้เคียงกันอยู่ กินได้"

สืออีหน้าขรึมไปแล้ว

"ในเมื่อตอนนี้ที่พวกเราซื้อมายังสดอยู่ ก็ไม่กินตอนนี้เลยล่ะ ต้องมารอให้มันตายแล้วกินของไม่สดวันพรุ่งนี้แทนหรือ?"

นี่มันตรรกะอะไรกัน?

"ใช่เลย ของพวกนี้ซื้อมาตั้งห้าสิบตำลึงนะ" เสี่ยวเยว่เองก็เอ่ยขึ้นด้วย

ชายหนุ่มคนนั้นดูจนใจหน่อย ผายมือออก "ถ้างั้นแล้วจะทำยังไงล่ะ? ของอย่างอาหารทะเลมีแต่ลุงว่านของพวกเราที่ทำเป็น แต่วันนี้เขาไม่มีเวลามาช่วยพวกท่านทำหรอก"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้จึงถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น "ไม่ใช่บอกว่าจะต้อนรับแขกชั้นสูงหรอกหรือ? ถ้าของพวกนี้เป็นของที่อ๋องเจวี้ยนจะกิน จะเอามาทำได้ไหม?"

ชายหนุ่มมองนาง "อย่าตลกน่า อ๋องเจวี้ยนกินของพวกนี้ไม่ได้หรอก อาหารเย็นของเขาลุงว่านของพวกเราจะจัดเตรียมให้อย่างดี"

"แล้วพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็น่าจะกินได้นี่?" ฟู่จาวหนิงถามอีก

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนกินกับอ๋องเจวี้ยนก็พอแล้วนี่? ไม่ต้องทำของพวกนี้หรอก" ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ต้องคิด

"ดังนั้นอาหารทะเลพวกนั้นของพวกเจ้า คือเตรียมมาต้อนรับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหรือ?" เสี่ยวเยว่โมโหขึ้นมาแล้ว

"ใช่สิ เมื่อครู่พี่ลวี่กั่วเข้ามาเตือนไว้แบบนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคือแขกคนสำคัญของฮูหยินพวกเรา ให้เตรียมอาหารทะเลที่นางไม่เคยกินไปให้นางชิมหน่อย..."

ด้านในมีเสียงพวกเขาร้องดังขึ้นมา

"เสี่ยวเฉิง! เจ้าอืดอาดอะไรอยู่? รีบเข้ามาช่วยเร็ว! วุ่นจะตายอยู่แล้วไม่รู้เรอะ?"

"ใช่เลย เสี่ยวเฉิงรีบไปหอบดอกไม้ไม้เข้ามาเร็ว ต้มน้ำแกงต้องเผาสิ่งนั้น! ขอโทษแขกไปก็พอแล้ว จะคุยให้มากมายทำไม? ไม่ใช่ว่าไม่มีข้าวให้พวกเขากินเสียหน่อย แต่ทำอาหารทำเลพวกนี้มันยุ่งยาก ไม่มีคนทำ!"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน