อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2002

"ข้าขอตัวก่อน อ๋องเจวี้ยน ไว้ว่างแล้วค่อยคุยกัน" ถังอู๋เจวี้ยนบอก เดินผ่านข้างตัวเซียวหลันยวนไป

เซียวหลันยวนหรี่ตามองแผ่นหลังเขา กลิ่นอายเย็นชาลงมา

จนตอนที่ถังอู๋เจวี้ยนเข้าประตูอารามโยวชิงไป เขาจึงคลายมือที่กดท้ายทอยฟู่จาวหนิงไว้ออก

ฟู่จาวหนิงถอยออกมาจากในอกของเขาทันที ถลึงตามองเขาเคืองๆ

"เซียวหลันยวนท่านคิดจะให้ข้าขาดใจตายหรือไรกัน?"

ตอนแรกสุดเขาไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา ทำไมจู่ๆ ก็มาทำตัวไร้เดียงสาแบบนี้?

"ทำไมเจ้าถึงขึ้นเขามาพร้อมกับเขา?" เซียวหลันยวนถาม

"ก็ไม่ใช่เพราะท่านขึ้นมาก่อนหรือไงกัน? ไม่อย่างนั้นเขาก็ขึ้นมาพร้อมพวกเราสองคนแล้ว" ฟู่จาวหนิงเน้นหนักคำว่า ‘เราสองคน’

น่าขำซะจริง

ถ้าไม่ใช่เขาหนีมาก่อนคนเดียว จะเหลือนางไว้ให้ขึ้นมากับถังอู๋เจวี้ยนหรือไง? ตอนนี้ยังจะมาหึงหวงอะไรอีก

เซียวหลันยวนมองถนนขึ้นเขาที่ทอดยาวขึ้นมา เดิมทีก่อนหน้านี้เวลาเขามาเองไม่เคยรู้สึกว่าเส้นทางนี้มันยาวมันไกลนักเลย แต่ว่าตอนนี้...

ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้รู้สึกว่ายาวนานนัก เพราะรู้สึกว่าระยะทางแบบนี้ พอที่จะทำให้ถังอู๋เจวี้ยนคุยอะไรกับฟู่จาวหนิงได้มากมาย? สามารถทำให้พวกเขาเข้าใจกันและกันได้มากขึ้น?

"เขาไปเป็นศิษย์พี่ของเจ้าตั้งแต่เมื่อไร? อาจารย์ของเจ้าเป็นคนเขาชิงถงหรือ?" เซียวหลันยวนคิดถึงจุดนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

ใจของเขาดำดิ่งลงไปแล้วจริงๆ

เพราะเป็นแบบนี้ มันก็จะเป็นจริงตามผลลัพธ์ที่เจ้าอารามคำนวณไว้:จาวหนิงวันนี้จะได้เจอกับคนที่พิเศษมากๆ สำหรับนาง

พิเศษ?

คนที่พิเศษมากสำหรับนาง เป็นคนแบบไหน?

อาจารย์ตายไปแล้ว ศิษย์พี่ศิษย์น้องเลยรักใคร่เหมือนครอบครัวหรือ?

ไม่ได้การ เซียวหลันยวนรู้สึกว่าตนเองระงับความหึงหวงในใจนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว กระทั่งยังมีความกังวลที่พูดไม่ออกอีกด้วย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน