อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2007

ของตกแต่งในห้องเรียบง่ายมาก

ล้วนเป็นสีฟ้าคราม ดูสะอาดตามาก

ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ได้ดูยุ่งเหยิงเลย

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกสงสารเซียวหลันยวนขึ้นมา เป็นถึงองค์ชาย อายุไม่กี่ขวบก็ถูกส่งมายังสถานที่ห่างไกลเย็นเยียบแบบนี้ แล้วยังอยู่มาตั้งสิบกว่าปี

"หนิงหนิง เข้ามาสิ"

เซียวหลันยวนเรียกนาง ฟู่จาวหนิงจึงเดินเข้าไป

"ดูสะอาดดีจริงๆ" นางยื่นมือลากเบาๆ บนโต๊ะ จากนั้นก็มองที่นิ้วมือ ไม่มีฝุ่นเลย

แต่ก็จริง ยอดเขาสูงขนาดนี้ บวกกับมีหิมะอยู่ตลอด ไม่ค่อยจะมีฝุ่นเท่าไรนัก

"น่าจะเพราะซางจื่อบางครั้งก็คอยเข้ามาปัดกวาด"

"ซางจื่อ?" ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว "จะใช่สาวใช้ที่มีความคิดเป็นศัตรูกับข้าอีกคนหรือเปล่า? เซียวหลันยวน ข้าจะบอกท่านไว้นะ ข้าเริ่มหมดความอดทนแล้ว"

ข้างกายนางถ้ามีคนแบบนี้กระโจนออกมาทำไม่ดีต่อหน้านางอีก มาเล่นแง่กับนางอีก นางก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ

ก่อนหน้านี้ที่นางไม่คิดเล็กคิดน้อยเพราะเห็นแก่หน้าเขา แต่ถ้าคนแบบนี้มีมากเกินไป หน้าของเขาก็ไม่พอรับไว้เหมือนกันนะ

"ซางจื่ออายุไล่เลี่ยกับข้า เป็นทารกถูกทิ้งที่เจ้าอารามอุ้มกลับมาน่ะ ไม่ใช่สาวใช้ เป็นผู้ชาย"

เซียวหลันยวนมองออกถึงอาการหมดความอดทนของฟู่จาวหนิง จึงรีบอธิบายขึ้นมา

"ตอนที่ข้าไม่อยู่ ก็มีแต่ซางจื่อที่เข้ามาห้องนี้ ก่อนหน้านี้ต่อให้เป็นสองสาวใช้ไป๋ซวงกับจินเสวี่ย ก็ยังเข้ามาตามใจชอบไม่ได้"

พวกนางเข้ามาเก็บกวาดได้ตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น ตอนนั้นในหอเทาอวิ๋นเองก็มีองครักษ์คอยคุ้มกันด้วย

"หนิงหนิง ขอบอกกับเจ้าตรงๆ ก่อน" เซียวหลันยวนถอนหายใจออกมา "ตอนที่ข้าเพิ่งจะสิบขวบ ก็มักมีคนมีเจตนาไม่ดี คิดหาวิธีพยายามยัดสาวงามมาอยู่ข้างกายข้า จะล่อลวงให้ข้าได้ลิ้มรสเรื่องบนเตียง"

"พรวด! ท่านว่าอายุเท่าไรนะ?"

ฟู่จาวหนิงแทบจะสำลัก

เท่าไรนะ? นี่มันบ้าไปแล้ว!

พวกเขาอยากจะทำร้ายคนขนาดนี้เชียว ทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้?