อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2006

จุดนี้อันที่จริงฮูหยินเฉิงเองก็รู้

นางมองเซียวหลันยวน ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า

เซียวหลันยวนบอกให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปที่สวนเวยเซียง คงไม่ใช่ว่าเลือกสถานที่ที่ตนเองไปน้อยมากๆ ออกมาหรอกกระมัง?

ยิ่งไปกว่านั้น นางเปิดปากขอดื่มชาแล้ว แต่เซียวหลันยวนก็ไม่ให้หน้ากันเลย ทำให้นางรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"สวนเวยเซียงข้ารู้จัก ถ้าอย่างนั้นข้าพาอาฝูไปเองได้ ไม่ต้องให้สือซานส่งหรอก" ฮูหยินเฉิงพูดออกมาแบบนี้ นางมองไปรอบๆ "เจ้าอารามน่าจะรู้ว่าพวกเจ้ามาวันนี้ ัดงนั้นวันนี้จึงไม่ให้คนนอกขึ้นเขามา ตอนนี้ถึงได้เงียบขนาดนี้"

นางหันไปมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น "อาฝู ไปกัน ข้าจะพาเจ้าชมรอบๆ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกัดริมฝีปาก กล้ำกลืนเดินไปกับฮูหยินเฉิง

"พระชายา เชิญทางนี้" ชิงอีกระแอมขึ้นมา

ยังต้องให้ท่านอ๋องเอ่ยปากจริงๆ ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่รู้จะปฏิเสธกันอย่างไร

"ไปเถอะ" ฟู่จาวหนิงเดินผ่านเซียวหลันยวนตามชิงอีไป

เซียวหลันยวนถอนหายใจเบาๆ และเดินตามไปอย่างว่าง่าย

ผ่านสะพานทางเดินนั้นมา ก็เข้าถึงหอเทาอวิ๋น ตัวเรือนมีสองชั้น ด้านล้างมีสี่ห้อง ชั้นบนเป็นเหมือนศสาลา ว่างเปล่าไม่มีอะไรวางอยู่

"ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องจะฝึกยุทธ์ที่ชั้นบน" ชิงอีบอกกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า ไม่แสดงท่าทีอะไร แต่หลังจากนางเข้ามาในหอเทาอวิ๋นแล้วก็พบว่าในนี้อุ่นขึ้นมาจริงๆ

"นี่นี่เป็นจุดที่เลี่ยงลมได้ดีที่สุดของยอดเขาโยวชิง"

เซียวหลันยวนเดินมาอยู่ข้างนาง "ช่วงเช้าตรูด้านบนยังเห็นทิวทัศน์เทือกเขาที่คลุมไปด้วยหมอกและแสงแดดทอประกายได้เป็นครั้งคราว เดิมทีควรจะเป็นภาพที่งดงามมาก แต่น่าจะเพราะข้าอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปี มองจนตายด้านไปแล้ว จึงเห็นเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงไม่เคยบอกกับเจ้า"