อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2005

อ๋องเจวี้ยนพักอยู่ที่หอเทาอวิ๋นด้านหลังอารามโยวชิง เป็นเรือนที่ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เป็นเรือนสี่ห้องและมีลานสี่เหลี่ยมเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีสะพานทางเดินสั้นๆ ไม่กี่สิบก้าวเชื่อมที่นี่กับอารามโยวชิงอยู่

ในอดีตตอนที่อ๋องเจวี้ยนเข้ามาพักที่นี่ ประตูสะพานทางเดินจะมีคนเฝ้าไว้ ไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนการพักฟื้นของเขาได้โดยง่าย

พูดได้ว่า สิบกว่าปีที่นี่ในยอดเขาโยวชิงของเซียวหลันยวน มีความเงียบสงบมากจริงๆ

คนทั่วไปจะไม่ให้ข้ามไปยังหอเทาอวิ๋นเลย

จุดนี้ฮูหยินเฉิงน่าจะรู้อยู่ แต่ตอนนี้นางเห็นชิงอีจะพาฟู่จาวหนิงไปยังหอเทาอวิ๋นอย่างชัดเจน จึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจหน่อยๆ

รู้สึกว่าการให้ฟู่จาวหนิงมาพักในหอเทาอวิ๋นเป็นกรณีพิเศษแบบนี้ เท่ากับยอมรับความสัมพันธ์ของนางกับเซียวหลันยวนในยอดเขาโยวชิงแห่งนี้แล้ว

นางเลยอดพูดขึ้นมาไม่ได้ "ให้องค์หญิงใหญ่เข้าไปดูด้วยสิ บนยอดเขาโยวชิงนี้ นอกจากหออู๋จิ้งที่เจ้าอารามอยู่แล้ว ก็มีหอเทาอวิ๋นนี่ล่ะที่อบอุ่นที่สุด องค์หญิงใหญ่เดินทางมานับพันลี้ พวกเราเองก็ต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีสิ อายวนว่าใช่ไหม?"

เซียวหลันยวนยังไม่พูดอะไร นางก็ต่อมาอีกคำหนึ่งว่า "จะว่าไป สถานที่อื่นเองก็ไม่มีชาชั้นดีด้วย ชาที่เอาไว้ต้อนรับแขกภายนอก เกรงว่าองค์หญิงใหญ่น่าจะดื่มไม่ชินนัก ที่เจ้าทางนั้นมียอดชาหิมะอยู่นี่ ใช้ชานั้นมาต้อนรับองค์หญิงใหญ่ดูจะเหมาะสมที่สุดแล้ว"

ฮูหยินเฉิงยิ้มๆ "ข้าเองก็ไม่ได้เข้าไปหอเทาอวิ๋นหลายปี อายวนเองก็จะต้อนรับข้าด้วยใช่ไหม? ให้ข้าได้ดื่มยอดชาหิมะสักถ้วย?"

ชานั่น เป็นสิ่งที่เซียวหลันยวนลงมือปลูกเองบนยอดเขาโยวชิงแห่งนี้สมัยยังเด็ก ยิ่งไปกว่านั้นไม่รู้ว่าไปขุดเอาต้นกล้าชาโบราณนี่มาจากไหน แต่เขาก็ปลูกมันจนยอู่รอดมาได้

เจ็ดแปดปีก่อนชาต้นนี้ก็เริ่มเด็ดใบชาได้ แต่ครั้งหนึ่งเด็ดได้ไม่มากนัก หลังจากสกัดเสร็จทุกปีจะได้ไม่ถึงสองชั่ง ล้ำค่าอย่างมาก

ฮูหยินเฉิงที่มาหลายปีก็ได้ดื่มไปทั้งหมดสามครั้ง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็เผยรอยยิ้มคาดหวังอย่างยินดีขึ้นมา "เช่นนั้นข้าคงต้องลองชิมเสียหน่อยแล้ว ทำให้ท่านน้าเฉิงจดจำไม่ลืมเลือนแบบนี้ จะต้องเป็นชาชั้นยอดแน่ๆ"

ฮูหยินเฉิงจึงบอกที่มาของชานั้นกับนาง

ฟู่จาวหนิงเหล่มองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง

เรื่องไม่น้อยบนยอดเขาโยวชิงนี้ นางกลับได้ยินจากปากของคนอื่น ถ้าฮูหยินเฉิงไม่พูดขึ้นมา นางเองก็คงไม่รู้ว่าเขาเคยปลูกชาไว้ต้นหนึ่งด้วย ยิ่งไปกว่านั้น นางเองก็ยังไม่เคยชิมยอดชาหิมะอะไรนั่นเลย