อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2023

สีหน้าฟู่จาวหนิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใจเองก็ดิ่งลงมา

เพราะนางจำได้ว่าตนเองไม่ได้เดินมาที่นี่ แต่ตอนนี้ นางกลับยืนอยู่ข้างๆ องค์หญิงใหญ่

ทั้งหมดที่นางเห็นเมื่อครู่ มันเข้าไปอยู่ในภวังค์ชัดๆ

หรือก็คือ ตอนที่ไม่รู้ตัว นางก็ถูกหลอกแล้ว

ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

นี่ทำให้นางรู้สึกผวาลึกๆ ต่อเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง ความสามารถของเจ้าอาราม มากเกินกว่าที่นางจินตนาการไว้ นางเองก็เพิ่งเคยเจอกับคนที่สามารถบงการนางได้แบบนี้เป็นครั้งแรก

ปณิธานของฟู่จาวหนิงแรงกล้ามาก ก่อนหน้านี้นางเคยเจอคนที่คิดจะสะกดจิตนาง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ

แต่ตอนนี้เจ้าอารามทำสำเร็จแล้ว แล้วยังทำให้นางเข้าสู่ภวังค์อย่างไม่รู้ตัวด้วย

"เสี่ยวฟู่" เจ้าอารามไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนาง น้ำเสียงยังคงดูอบอุ่น "เจ้าลองดูว่าชะตาของเจ้ากับอายวน ลูกปัดชะตาทั้งสองคนอยู่บนตัวหนังสือไหน นั่นคือผลลัพธ์"

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก มองไปทางเซียวหลันยวนก่อน

เซียวหลันยวนเองก็ยืนอยู่ข้างนาง ตอนนี้ก้มหน้านิ่ง ดวงตาปิดอยู่

ชัดเจนมาก ว่าเขาเองก็ติดกับแล้ว

หรือก้คือ พวกเขาแม้จะปฏิเสธการทำนายชะตา แต่ก็ปฏิเสธไม่เป็นผล เจ้าอารามทำให้พวกเขา 'เห็นด้วย' ไปแล้ว แล้วยังมีผลลัพธ์แล้วด้วย

"ไม่ต้องกังวล อายวนตอนนี้กำลังดูชะตาของเขา" เจ้าอารามเอ่ยขึ้นเสียงเนิบ

ท่าทางเหมือนจำรู้ใจ รู้สึกว่านางกำลังกังวลเซียวหลันยวน ดังนั้นจึงปลอบนางขึ้นมาคำหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงสีหน้าไร้อารมณ์ ก้มหน้ามองแท่นหิน

และเห็นลูกปัดหยกสองเม็ดร่วงลงมาบนอักษรตัวหนึ่งที่กำลังเปล่งแสงทึมอย่างชัดเจน

ตัดขาด

"เจ้ากับอายวนตอนนี้ดูเหมือนยังไม่มีอะไร วิชาแพทย์เจ้าแกร่งเหนือใคร เข้าใจพิษของเขา รักษาโรคของเขาได้ แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นน่าเสร้าสลด ตัดขาด ตัดขาดจากทุกความหวัง"

เสียงของเจ้าอารามค่อยๆ ดังขึ้น ฟู่จาวหนิงมองเขา

ใบหน้าที่งามเหมือนปีศาจนั้น ริมฝีปากที่สมบูรณ์แบบ พูดคำพูดที่โหดร้ายนี้ออกมา

"น่ากลัวยิ่งกว่า สองผลลัพธ์อย่างอัปมงคลและความตายเสียอีก อัปมงคล ยังอาจเปลี่ยนอัปมงคลเป็นสิ่งดีได้ ความตาย ยังสามารถคืนชีพจากความตายได้ แต่ว่าตัดขาด คือตัดขาดจากทั้งหมด ไม่มีความหวังใดอยู่อีก"

เจ้าอารามเงยตาขึ้น ขนตางอนหนาสะบัดๆ ตอนนี้ทั้งห้องหิน มีลูกปัดหยกเปล่งแสงทึมจางๆ แสงเช่นนี้พอกระทบหน้าเขา ทำให้เกิดประกายคล้ายหยกขึ้นมา

ในแสงทึมแบบนี้ เขายิ่งดูงดงามจนเหมือนไม่ใช่มนุษย์

สายตาเขามองเข้ามา ประกายตามีความเศร้าโศก ทั้งงดงามทั้งสง่าทั้งมีเสน่ห์ มีพลังที่ทำให้คนอยากจำนนอยู่แทบเท้า

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแต่ว่า หญิงสาวทั่วไปถ้าเห็นชายหนุ่มแบบนี้ น่าจะหมอบคงไปจูบรองเท้าเขาแน่ๆ

ยินยอมมอบกายใจให้ชายหนุ่มแบบนี้

นางกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ จิตใจสงบนิ่ง

"เสี่ยวฟู่ ขอโทษด้วย"

เจ้าอารามจู่ๆ ก็ถอนหายใจแผ่วเบาออกมา ยื่นมือมาขวางหน้าดวงตานาง เสียงของเขาก็น่าฟังจนจั๊กจี้หู

"เจ้าอย่ามองข้า ในกระดานชะตาแบบนี้ บนตัวข้าจะมีพลังของจักรวาลอยู่ คนทั่วไปจะถูกชักจูงได้ง่าย นี่ไม่ใช่เจตนาเดิมของข้า"

เขาเองก็ยังยอมรับ

ยอมรับว่าเขาที่เป็นแบบนี้มีความงามเหมือนชักจูงใจคนอยู่

ฟู่จาวหนิงเดิมทีจะพูดประชดประชันออกมา แต่ก็ชะงักไป

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน