อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2024

ประโยคนี้ของเจ้าอารามเต็มไปด้วยความเศร้าใจ

"จู่ๆ เจ้าก็แต่งงานกับอายวน เรื่องนี้ไม่ให้ใครได้ขบคิดพิจารณาเลย ก่อนที่คนทั้งหมดจะตั้งตัวได้ พวกเจ้าก็แต่งงานกันแล้ว"

เจ้าอารามคิดถึงปฏิกิริยาของตนเองตอนนั้นที่รู้เรื่องนี้ ก็ถอนใจยาวออกมา

"สิบปีมานี้ อายวนเติบโตข้างกายข้า ข้าคิดว่าข้าเข้าใจเขาแล้ว ก่อนหน้าที่จะเผชิญเรื่องอะไร เขาจะต้องขบคิดอย่างใจเย็น ทำการเลือกที่เหมาะสมที่สุดออกมา เขาไม่เคยหุนหันพลันแล่น ต่อให้เป็นการหุนหันในเรื่องเล็กๆ ที่ไม่ส่งผลกระทบกับสถานการณ์ใหญ่ก็ตาม"

"แต่ข้าก็ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าเขาจะหุนหันกับเรื่องใหญ่ในชีวิตแบบนี้ ดังนั้นตอนนั้นข้ากระทั่งคาดเดา ว่าเจ้ามีความสามารถพิเศษอะไรหรือเปล่า ความสามารถที่ทำให้เขาสูญเสียการพิจารณาไป"

เจ้าอารามพูดถึงจุดนี้ ฟู่จาวหนิงก็ถามขึ้นอย่างประชดประชันหน่อยๆ "เจ้าอารามหมายถึงความสามารถแบบของท่านน่ะหรือ? ชักจูงหรือสะกดจิต ไม่ก็ใช้ยาแบบนี้?"

พูดอย่างกับว่าวิะีการของเขาดูดีมีระดับอย่างนั้น

นางเองก็คิดไม่ถึง ว่าเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงที่สูงส่งเหมือนผู้วิเศษเทพเซียน ชื่อเสียงเลื่องลือใต้หล้า จะทำทีถามความเห็นพวกเขา แต่หลังจากพวกเขาปฏิเสธการทำนาย เขากลับมีความสามารถดึงพวกเขาเข้ามาทำนายได้อีก

ถูกฟู่จาวหนิงประชดประชันเช่นนี้ เจ้าอารามเองก็ไม่ได้โกรธอะไร

เขาหัวเราะเล็กน้อย มองนางด้วยดวงตาลึกซึ้ง น้ำเสียงอ่อนลง เหมือนกำลังปลอบเด็กที่งอแงไร้เหตุผล

"เรื่องนี้ข้าผิดเอง อย่าโกรธกันเลย"

ฟู่จาวหนิงอึ้งกับน้ำเสียงปลอบโยนที่ดูสนิทสนมกะทันหันของเขา

ตอนมองสายตาเจ้าอารามอีกครั้ง นางก็ขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็ถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรขึ้นมา

"เจ้าอารามปีนี้อายุเท่าไรแล้วหรือ?"

พรวด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน