อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2026

เซียวหลันยวนก็เหมือนกับฟู่จาวหนิง เห็นระดับความเข้ากันทางชะตาของเขาที่แยกกับนางรวมถึงขององค์หญิงใหญ่

เจ้าอารามไม่พูดมากกับเขา ไม่อธิบายอะไรด้วย

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่า คงเป็นเพราะเขาเข้าใจเซียวหลันยวนมาก และเชื่อในสมองของเขา ว่าแค่มองผลลัพธ์เช่นนี้ เขาก็รู้ว่าหมายถึงอะไรแล้ว

และเป็นไปได้ว่า ตอนที่นางไม่อยู่เขาจะมาบอกเซียวหลันยวนอย่างละเอียดอีกที

สรุปคือ เขาไม่ต้องพูดอะไร เซียวหลันยวนกลับหน้าขรึมไป

"พวกเราไปเถอะ"

เซียวหลันยวนจูงมือฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกเดิน และไม่ได้สนใจองค์หญิงใหญ่ที่ยังไม่ได้สติกลับมาด้วย

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ขัดขืน ตามเขาออกไปจากถ้ำภูเขานี้

เจ้าอารามยืนอยู่ตรงนั้นมองแผ่นหลังพวกเขา

ในกลุ่มลูกปัดหยกที่หมุนช้าๆ และเปล่งประกายอยู่รอบๆ นี้ แผ่นหลังพวกเขาที่เดินเคียงข้างกันดูเข้ากันอย่างประหลาด

เจ้าอารามกระทั่งเห็นว่าการก้าวเดินของพวกเขาก็ยังสอดคล้องกัน

เซียวหลันยวนก่อนหน้านี้ไม่เคยให้หญิงสาวคนไหนเดินเคียงบ่ากับเขา เขาก้าวเท้ายาว ใครที่เดินกับเขาก็ล้วนจะตามหลังเขาอยู่สองก้าว แต่ว่าตอนนี้เขาปรับฝีเท้าให้เข้ากับฟู่จาวหนิงเพื่อรักษาระยะอยู่ข้างๆ นางอย่างชัดเจน

"เจ้าอาราม ท่านคิดว่าท่านอ๋องจะฟังท่านไหม?" ซางจื่อถามเสียงต่ำ

เจ้าอารามเก็บสายตา ถอนใจเบาๆ

"ช้าไปเสียแล้ว"

เขามองไปทางองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอีกครั้ง

"คงจะแย่ไปหน่อยจริงๆ ตั้งนานแล้วยังไม่ฟื้นกลับมาเลย"

เขารอต่ออีกครู่หนึ่ง มุมปากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงยกขึ้น ใบหน้าดูมีความสุข ดวงตายังคงหลับอยู่

เจ้าอารามเดินมาใกล้นาง

"เจ้าไปจัดอาหารกลางวันเถอะ"

ซางจื่อขานรับ ถอยออกไปก่อน

ในถ้ำภูเขาเหลือแค่เจ้าอารามกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ความเร็วการหมุนของไข่มุกรอบๆ เหล่านั้นยิ่งช้าลงเรื่อยๆ มีบางส่วนหยุดไปแล้ว

นอกจากเสียงเล็กๆ เหล่านี้ก็ไม่มีเสียงอะไรอื่นอีก

เจ้าอารามยืนอยู่ข้างๆ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ก้มหน้ามองดูแท่นหิน ยื่นมือออกไปกดลงบนลูกปัดสีดำที่อยู่มุมหนึ่ง

ลูกปัดสีดำนั้นเปล่งแสงทึม หลังจากเขาปล่อยมือก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมา