อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2027

เจ้าอารามสีหน้าเปลี่ยนไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนางกล้า...

แววตาเขาหม่นลง ยื่นมือไปวางบนศีรษะนางทันที มืออีกข้างก็ปล่อยหมอกเขียวออกมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่สมองยังไม่ตื่นดีก็ตกอยู่ในสถาำสับสนมากขึ้นทันที

สองมือเจ้าอารามจับบ่านางไว้ ผลักนางออก

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกอดเอวเขาไว้แน่น ดังนั้นการผลักนี้จึงผลักออกแค่ริมฝีปากของคนทั้งสอง นางยังคงอยู่ในอ้อมกอดเขา

นางตัวสั่นค่อยๆ ลืมตาขึ้น

แหงนหน้าสบตาเข้ากับใบหน้างดงามไร้เทียมทาน

"อ๋องเจวี้ยน..."

เจ้าอารามจับมือของนางดึงนางแยกออก ส่วนตนเองถอยออกไปสองก้าว

"ควรออกไปได้แล้ว"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากถ้ำภูเขาไปก่อน

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังตั้งสติกลับมาไม่ได้ นางยังตกตะลึงอยู่ว่าตนเองจูบกับอ๋องเจวี้ยนจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นความรู้สึกริมฝีปากนั่น ทำให้ทั่วร่างนางตอนนี้ชาดิก มึนงงไปทั้งตัว ใจเต้นเร็ว หน้าแดงราวกับจะเผาไหม้ขึ้นมา

"ยังไม่ไปอีกรึ?"

เจ้าอารามหันกลับมาเหลือบมองนางผาดหนึ่ง ขมวดคิ้วเบาๆ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นในที่สุดก็ได้สติกลับมา สะกดความบ้าคลั่งในใจลง "แต่ว่า ชะตาทำนายเสร็จแล้วหรือ? ข้ายังไม่ได้ฟังผลลัพธ์ของเจ้าอารามเลย เขา..."

"กลับไปค่อยว่ากัน"

เจ้าอารามพูดคำนี้ กวักมือให้นาง เป็นสัญญาณให้นางรีบออกไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่กล้าให้เขารอนาน รีบยกชายกระโปรงวิ่งมาทางเขา คิดจะเดินเคียงบ่าเขาออกไป แต่ฝีเท้าเจ้าอารามก็ยาวกว่าหน่อย จึงทิ้งห่างนางไว้สองก้าวเสมอ

พวกเขาออกจากถ้ำภูเขา เถาวัลย์เหล่านั้นก็ห้อยกลับลงมา ปกคลุมประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา มองไม่ออกเลยว่าด้านหลังมีถ้ำภูเขาอยู่