อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2042

ฟู่จาวหนิงเห็นปฏิกิริยาของเซียวหลันยวน รู้สึกไม่เข้าใจอยู่หน่อยๆ

"ทำไมหรือ? เจ้าอารามฝึกบำเพ็ญ แต่งงานไม่ได้หรือ?"

ก่อนหน้านี้นางเหมือนได้ยินว่าอารามนี้ของเจ้าอาราม ไม่ใช่อารามเต๋าที่ไว้สำหรับฝึกบำเพ็ญเต๋า แล้วก็ไม่เคยได้ยินด้วยว่าจะแต่งงานไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น หน้าตาของเจ้าอารามยังน่าหลงใหลขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีหญิงสาวมาชอบ

แต่จากคำพูดของเซียวหลันยวนก่อนหน้านี้ บนยอดเขาโยวชิงนี้ไม่มีนายหญิงอยู่จริงๆ ไม่มีผู้อาวุโสหญิงที่ติดตามเจ้าอารามแล้วเลี้ยงดูเขามาจนโต

"ได้ยินว่า ตอนเจ้าอารามยังหนุ่มมีคู่หมั้นอยู่" เซียวหลันยวนนึกๆ จำเรื่องนี้ขึ้นมาได้ "แต่ต่อมาไม่รู้ทำไมจึงไม่ได้แต่งงาน เรื่องนี้ข้าได้ยินมาโดยบังเอิญสมัยยังเด็กน่ะ"

"แล้วคู่หมั้นของเขาล่ะ?"

"ไม่รู้สิ ต่อมาข้าก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย และยิ่งไม่เคยถามด้วย"

เซียวหลันยวนก่อนหน้านี้ไม่ใช่พวกชอบแส่เรื่องชาวบ้าน นิสัยเองก็ค่อนข้างเย็นชา เขารู้สึกว่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตนเองก็จะไม่ถามไม่ไถ่ให้มันมากความ

"ก่อนหน้านี้ข้ากับเจ้าอารามไม่ค่อยคุยเร่องส่วนตัวกันนัก เคารพเขา แต่ก็ไม่ได้ใกล้ชิดกันมาก แขาแค่เอ็นดูข้า ไม่ได้สนิทสนมกัน"

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดูคล้ายกับศิษย์อาจารย์ ไม่เคยคุยเรื่องไร้สาระ

ฟู่จาวหนิงครุ่นคิดการกระทำของเจ้าอารามวันนี้ "ข้ารู้สึกว่าเขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะเข้มงวดอะไรขนาดนั้นนะ?"

จุดนี้ เขายังเรียกนางว่าเสี่ยวฟู่อยู่เลย

ตอนที่คุยกับนาง นางก็รู้สึกว่าเจ้าอารามดูจะมีน้ำเสียงหยอดๆ อยู่ด้วย

นี่คือ เจ้าอารามที่เข้มงวดจากปากของเซียวหลันยวนหรือ?

หรือก็คือ แต่ก่อนพวกเขาสองคนไม่มีอะไรจะคุยกัน อยู่ต่อหน้าอีกฝ่ายอ้นที่จริงแค่ไม่แสดงออกมาเท่านั้น

"ถึงอย่างไรเจ้าอารามก็ยังไม่ได้แต่งงานสินะ? เขายังมีญาติพี่น้องหรือรุ่นหลังของตนเองบ้างไหม?"

"อืม ไม่เคยได้ยินเลย"

"ไม่หรอกกระมัง นี่เขาอยู่ที่นี่คนเดียวมาตลอดลเยหรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน