อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2051

ฟู่จาวหนิงใกล้จะกินไม่ลง

เรื่องนี้ประหลาดมาก

"ลุงข้าหลายปีก่อนเคยเขียนจดหมายถึงข้าฉบับนึง บนจดหมายเองก็เอ่ยถึง ว่าเขาเจอแม่นางน้อยน่าสงสารคนหนึ่งที่เมืองหลวง บอกว่านางมีจิตใจกตัญญูมาก แต่ก็ซื่อๆ เซ่อๆ ไล่ขุดยาไปเรื่อยเปื่อย แต่มีครั้งหนึ่งเขาเคยสอนแม่นางน้อยคนนี้จับชีพจน และพบว่าอันที่จริงนางก็มีพรสวรรค์อยู่"

คำพูดของถังอู๋เจวี้ยนทำให้ฟู่จาวหนิงตะลึงไปอีกครั้ง

"ท่านลุงบอกว่า แม่นางน้อยคนนั้นเหมือนสมองจะบาดเจ็บ ดังนั้นเลยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ถ้ารักษาได้ ไม่แน่ว่าอาจจะฉลาดเอามากๆ ก่อนหน้านี้ข้าก็ออกไปตามหาตามจดหมายเขา และพบว่าเจ้าดูสอดคล้องกับแม่นางน้อยคนนั้นที่เอ่ยถึงในจดหมายมาก"

สมองฟู่จาวหนิงมีเสียงติ๊งขึ้นมา จู่ๆ ก็มีภาพผู้เฒ่าคนหนึ่งถือไก่ย่างมาแหย่คุณหนูฟู่ลอยขึ้นมา

เขาบอกว่า:ถ้าเจ้าให้ข้าดูที่หัวหน่อย ไก่ตัวนี้ยกให้เจ้าเลย

คุณหนูฟู่ถลึงตามองเขา เอ่ยขึ้นกระฟัดเฟียด ท่านลุงบอกว่าข้าโง่ใช่ไหม? ข้าอยู่ของข้าดีดีจะมาขอดูหัวทำไม? ถ้าท่านเป็นหมอ ก็ไปช่วยดูอาการท่านปู่ข้าหน่อย!

ในหัวนางลั่นวิ้งขึ้นมา

ความทรงจำนั่นห่างไกลมาก ก่อนหน้านี้นางไม่เคยนึกออกเลย ตอนนี้พอได้ยินคำพูดถังอู๋เจวี้ยน ไม่รู้เพราะอะไรความทรงจำนั่นจู่ๆ ถึงแจ่มชัดขึ้นมา

ยิ่งไปกว่นั้น ความรู้สึกนั่นก็เหมือนนางจะประสบมาด้วยตนเองอย่างไรอย่างนั้น

ทำเอานางแยกไม่ถูกเลยว่าตนเองข้ามโลกมา หรือว่าเดิมทีนางก็เป็นคุณหนูฟู่ในแคว้นเจาอยู่แล้ว

นางมึนๆ งงๆ จับตะเกียบไม่มั่นคง หลุดมือหล่นลงพื้น

"หนิงหนิง?"

เซียวหลันยวนหน้าเปลี่ยนสี โอบบ่านางไว้ทันที

พอเห็นสภาพนาง เขาก็กลัวว่านางจะเป็นลม สีหน้านางทำไมอยู่ๆ ถึงซีดขึ้นมา?

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็หยุดพูดทันที

"ศิษย์น้องหญิง เป็นอะไรไหม?"

ฟู่จาวหนิงพิงอยู่บนอกเซียวหลันยวน เพียงไม่นานก็ดีขึ้น

นางถอนหายใจ ส่ายหัว "ไม่เป็นไร น่าจะเพราะตอนบ่ายขุดยาจนเหนื่อยกระมัง?"

ประโยคนี้นางเองกฟ็รู้ว่าพูดออกมาไม่น่ามีคนเชื่อ แต่นางก็ยังพูดเช่นนี้ พวกเขาสองคนจึงทำได้แค่ฟังไป

เสี่ยวเยว่ หยิบตะเกียบคู่ใหม่เข้ามาเงียบๆ

"กินอีกสองสามคำเถอะ คงจะหิวมากจริงๆ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า รับตะเกียบไปกินหมี่ต่อ