อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2052

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

นางพบว่า คนเหล่านี้น่าจะเกี่ยวข้องกับนางอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

น่าจะเพราะแบบนี้ นางถึงได้มาถึงที่นี่?

"ขอถามหน่อยนะ น้องชายท่านตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว?" ความสนใจของนางยังคงอยู่บนตัวคนไข้

"ยี่สิบพอดี" ถังอู๋เจวี้ยนชะงักไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยต่อว่า "ส่วนข้ายี่สิบสี่"

"ไม่ได้ถามเจ้า" เซียวหลันยวนตอบเขามาคำ

ถังอู๋เจวี้ยนหัวเรา แต่รอยยิ้มนี้ดูขมขื่นหน่อยๆ

"ถ้าหากพวกเจ้าเห็นน้องชายข้า จะต้องมองไม่ออกแน่ เขาเด็กกว่าข้าสี่ปี แต่ภายนอกดูแล้วเหมือนโตกว่าข้าสิบปีเลย ถ้าโรคนี้ไม่ได้รับการยับยั้งบรรเทาลง เขาคงจะแก่อย่างรวดเร็วต่อไปแน่"

และเท่ากับเขาเดินเข้าหาความตายไวขึ้น

คำนี้เขาทนพูดออกมาไม่ได้ แต่ฟู่จาวหนิงรู้

ตอนนี้นางกำลังคิด เพื่อนออนไลน์ถังอู๋เจวี้ยนในอดีตจู่ๆ ก็หายตัวไปไม่ออนไลน์ จะเป็นเพราะแก่ชราลงอย่างรวดเร็วจนถึงบั้นปลายชีวิตหรือเปล่านะ?

โรคแก่ชราอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนนางก็เคยเข้าใจมาบ้าง และเคยมีการค้นคว้าไว้บ้าง แต่ถังอู๋เจวี้ยนสุดท้ายก็อยู่ไม่ถึง

ฟู่จาวหนิงตอนนั้นเองก็ขาดวัตถุดิบยาอยู่ไม่น้อย

นางเตรียมใช้การผสานกันของจีนและตะวันตก แต่ในตัวยาของจีน มีวัตถุดิบยามากมายที่นางหาไม่ได้

ตอนนี้นางจู่ๆ ก็รู้สึกว่า ถ้าหหาเมืองอิ๋งเกอแคว้นตงฉิงเจอจริง จะได้อะไรมาบ้างไหมนะ?

"ตอนนี้ข้ายังไม่มีเวลาไปเขาชิงถงชั่วคราว..."