อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2053

ถึงตอนนั้นถ้ามีใครไม่เจียมตัว เขาจะลงมือเอง ไม่มีเกรงใจ

"ขอแค่ศิษย์น้องหญิงออกไปตรวจได้ วัตถุดิบยาทุกอย่างบนเขาชิงถง ศิษย์น้องเลือกขุดได้ตามสะดวกทุกเวลาเลย ขอแค่ศิษย์น้องหญิงต้องการ ส่งจดหมายหาข้าได้ ข้าจะจัดการส่งคนออกไปหาไปขุดวัตถุดิบยามาให้"

ถังอู๋เจวี้ยนหยิบป้ายตราชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก ยื่นส่งมาตรงหน้าฟู่จาวหนิง

"ป้ายตรานี้เจ้าเก็บเอาไว้ เห็นป้ายตรานี้ก็เหมือนเจอข้า หลังจากนี้ถ้าเจอคนเขาชิงถงข้างนอก เจ้าก็หยิบป้ายตรานี้มาสั่งพวกเขาทำงานได้เลย"

ถังอู๋เจวี้ยนก็จริงใจพอเหมือนกัน

เขาเองก็ไม่ได้ปิดบังอะไร พูดออกมาตรงๆว่านางกับลุงของเขามีความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์กัน ดังนั้นคนตระกูลถังจึงถือว่านางเป็นพวกเดียวกัน

"ถ้าไปถึงเขาชิงถง เหล่าผู้อาวุโสก็คงจะมอบของขวัญต้อนรับเจ้า ถึงตอนนั้นเจ้าเก็บไว้ก็พอแล้ว อย่างเกรงใจกับพวกเขาเด็ดขาด" ถังอู๋เจวี้ยนบอกกับฟู่จาวหนิง

ผู้อาวุโสพวกนั้นของเขาชิงถง ของดีดีในมือมีอยู่ไม่น้อย แต่ละคนรวยล้นฟ้ากันทั้งนั้น

เขาออกมาครั้งนี้ ก็เอาคำกำชับของพวกเขามาด้วย ผู้อาวุโสเหล่านั้นให้เขาคอยสังเกตนิสัยของฟู่จาวหนิง

เดิมทีถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกว่าตนเองอาจจะไม่ชอบฟู่จาวหนิง แม้จะบอกว่าเขาฝันแบบนั้นมา แม้จะเคยได้ยินว่าวิชาแพทย์ของนางสูงส่ง แต่ถึงอย่างไรก็ยังอายุน้อยกว่าเขา เขาเองก็ไม่รู้ว่านางมีความสามารถจริงไหม หรือว่าแค่อาศัยสถานะพระชายาอ๋องเจวี้ยนจนมีชื่อเสียงขึ้นมา

แต่ตอนนี้พอเห็นฟู่จาวหนิง เขากลับรู้สึกเสียดายที่เจอกันช้าไปขึ้นมา

แล้วเขาก็ไม่มีความรู้สึกแปลกหน้าไม่คุ้นเคยกับนางเลย รู้สึกสนิทสนมอย่างประหลาด

ควาใจเย็นหลังจากที่ฟู่จาวหนิงพบเขา ปฏิกิริยาหลังจากได้ยินคำพูดพวกนั้นของเขา นิสัยตรงไปตรงมาตอนที่นางเผชิญหน้ากับเจ้าอารามและฮูหยินเฉิง รวมถึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วย นิสัยที่รักก็รักเกลียดก็เกลียดของนางนั่นอีก ล้วนทำให้เขาชื่นชมและชอบมาก

ยิ่งไปกว่านั้น พอรู้สึกว่าหมี่ที่เขาทำอร่อยก็แสดงออกมาตรงๆ

ทำให้เขารู้สึกชอบทั้งหมด

ฟู่จาวหนิงหยิบตรานั้นมาดูๆ "งั้นข้าเก็บเอาไว้นะ?"