อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2062

เขาไม่อยากให้นางต้องฝืนตัวทำอะไรเพื่อตัวเขา

"ข้ายินยอมทดสอบดู ไม่เป็นไร" ฟู่จาวหนิงบอกเขา

เซียวหลันยวนชะงักไป "เช่นนั้นข้าก่อนแล้วกัน เจ้าลองดูผลลัพธ์ของข้าก่อนว่าเป็นอย่างไร แล้วค่อยตัดสินใจ"

ตอนนี้เขาเองก็ยอมที่จะคะเนทำนายด้วย เพราะคำพูดประโยคนั้นที่เจ้าอารามพูดเมื่อครู่

สามปีก่อนตอนที่เขาจะกลับเมืองหลวง ก็มีการวัดคะเนดาราไว้จริงๆ ทำให้เขารู้สึกได้อย่างชัดเจน ว่าเขาควรจะออกจากยอดเขาโยวชิงเวลานั้น และไปถึงเมืองหลวงในวันนั้น

เขาเจอกับจาวหนิงถอนหมั้นกลางถนนในวันนั้น แต่งงานกับนางในวันนั้น ตอนนี้พอมาคิดก็ดูจะเป็นคู่รักวาสนาที่ฟ้าประทานมาจริงๆ

เพื่อความแม่นยำครั้งนี้ เขาเองก็ไม่กังขากับการวัดคะเนดารา

เซียวหลันยวนนั่งขัดสมาธิลงตรงหน้ามิติดาราทั้งสามชิ้น ยื่นมือไปทางเจ้าอาราม "ไข่มุกหมึก"

"เจ้าจำไว้ด้วยว่าต้องขจัดสิ่งรบกวนออก อย่าต่อต้านการชี้นำ" เจ้าอารามส่งไข่มุกหมึกให้เขา จากนั้นจึงจุดธูปขึ้น

เซียวหลันยวนหลับตา สองมือกุมไข่มุกหมึก

ตอนที่เขาเข้าสู่สภาวะลืมตนอย่างสมบูรณ์ ฟู่จาวหนิงก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยสัญชาตญาณ เหมือนจะพบว่าแสงดาวเต็มท้องฟ้าจะสว่างเจิดจ้ากว่าเดิม

เซียวหลันยวนไม่ลืมตา ยื่นมือไปกดที่ทรงแปดเหลี่ยม

แสงที่มีปราณหมอกสายหนึ่งสาดส่องออกมา ชัดเจนกว่าขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเมื่อครู่นี้

เซียวหลันยวนค่อยๆ ลืมตาขึ้น

นอกจากเสียงกลองของซางจื่อ รอบๆ ก็เงียบสงัด ไม่มีคนพูดกัน กระทั่งลมหายใจก็ยังแผ่วเบาลง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน