อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2071

ฟู่จาวหนิงกินข้าวเช้าแล้วแต่เซียวหลันยวนก็ยังไม่กลับมา จึงให้สืออีไปหา

สืออีเองก็ออกไปพักหนึ่งถึงกลับมา ดูท่าทางโมโหหน่อยๆ ด้วย หลักๆ คือได้ยินว่าคนพวกนั้นพูดอะไรกันนั่นล่ะ

แต่ต่อมาการกระทำของเซียวหลันยวนก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาก

หลังจากกลับมาก็เลือกคำพูดส่วนหนึ่งมาบอกกับฟู่จาวหนิง

"ท่านอ๋องไล่คนออกไปแล้วขอรับ และคนเหล่านั้นไม่ใช่ว่าลงเขาไปแล้วจะไม่เป็นไร พวกขเาคงไม่รู้แน่นอนว่าผลลัพธ์จะรุนแรงแค่ไหน"

"ท่านอ๋องหลายปีนี้ก็ช่วยเหลือจื่อซวีเอาไว้มาก ก่อนหน้านี้การค้าขายและเส้นทางการค้าส่วนหนึ่งของเจ้าอุทยานเฉิน ก็ล้วนเป็นท่านอ๋องที่จัดคนมาช่วยเหลือ การสนับสนุนลับๆ พวกนี้คงจะขาดหายไปด้วยแล้ว จื่อซวีหลังจากนี้ไม่มีทางจะคึกคักแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้อีก"

"และยังมีร้านยาในเมืองอีก วัตถุดิบยาเหล่านั้นก็ล้วนเป็นท่านอ๋องที่ออกเงินอุดหนุน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคิดว่าวัตถุดิบยาในเมืองนี้จะขายได้ถูกแบบนั้นหรือ? แล้วก็หมอเฉียวในเมืองนั่นอีก ก็เป็นท่านอ๋องที่จัดมาให้ ทุกปีท่านอ๋องก็ให้เงินเขาก้อนหนึ่ง ดังนั้นค่ารักษาของเขาจึงเก็บแค่พอเป็นพิธี

"หลายปีนี้อุทยานเขาเฉิงอวิ๋นผิดใจกับใครไว้ ตอนที่ทำอะไรด้านนอกแล้วก่อเรื่องอะไรเข้า ก็ล้วนเป็นท่านอ๋องที่แอบทำให้เรื่องเงียบทั้งนั้น"

สืออีเอ่ยขึ้นอย่างเคืองๆ "ฮูหยินเฉิงยังคิดว่านางดูแลท่านอ๋องตอนยังเด็กมาแล้วหลายครั้ง ท่านอ๋องก็ติดค้างบุญคุณนางมาตลอดแล้ว อันที่จริงหลายปีนี้ถ้านับที่ท่านอ๋องปกป้องเรื่องต่างๆ ในอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นไว้ ก็ไม่รุ้ว่าตอบแทนกลับไปไม่รู้กี่ร้อยครั้งแล้ว"

"แล้วเซียวหลันยวนตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ?" ฟู่จาวหนิงถาม

สืออีพูดออกมาลำบาก

ฟู่จาวหนิงมองท่าทางของเขา พอสมองคิด เพียงไม่นานก็เข้าใจขึ้นมา

"เขาลงจากเขาไปหรือ?"

"ขอรับ" สืออีพยักหน้า อันที่จริงเขาก็คิดไม่ถึง ว่าหลังจากไล่คนเหล่านั้นไป ท่านอ๋องดูจะยังไม่สาแก่ใจ พาคนลงจากเขาไปเองแล้ว

"ให้ตายสิ ทำไมลงเขาไปแล้วล่ะ? ไม่รู้จักกินข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยไป ถ้าหิวไปตัวเองมีแต่เสียกับเสียแท้ๆ"