อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2072

ฟู่จาวหนิงรู้ เซียวหลันยวนเดิมทีก็ไม่ใช่คนที่จะโหดร้ายกับประชาชน น่าจะเพราะพวกเขาทำเกินไปกันจริงๆ

นอกจากด่านางบีบคั้นนางแล้ว ยังมีความรู้สึกทรยศอยู่บ้างต่อสิ่งที่เขาทำไว้มากมายในอดีต

เซียวหลันยวนไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ แน่ และยังมีอีกจุด เรื่องครั้งนี้ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เบื้องหลังจะต้องมีคนกำลังยุยงประชาชนพวกนั้นอยู่แน่นอน

นางเดาว่าเซียวหลันยวนรู้จุดนี้ ดังนั้นจึงพาคนลงจากเขา

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็รำคาญอยู่ เดินทางมายอดเขาโยวชิงนับพันลี้ ใครจะคิดว่าจะมีคนทำเรื่องแบบนี้ลับหลัง แล้วยังพุ่งเป้ามาที่นางอย่างเห็นได้ชัด

นางผิดใจคนไปเท่าไรแล้วกันนะ?

ฟู่จาวหนิงบอกไม่สนก็คือไม่สน ออกไปเดินเล่นทันที หลังจากมาถึงนางยังไม่ได้ไปดูจริงๆ เลยว่าอารามโยวชิงมีหน้าตาอย่างไร

ทิวทัศน์ในอารามโยวชิงสง่างดงามมาก แต่ละจุดล้วนเป็นทิวทัศน์หมด มีกระทั่งมุมเล็กๆ ที่เห็นได้ถึงความใส่ใจ อย่างเช่นใต้ระเบียง ก้อนหินซ้อนเรียงกันสามก้อน บนก้อนหินยังมีตะไคร่เป็นภาพทิวทัศน์เล็กๆ มีต้นกล้าเล็กๆ โตอยู่ในรอยแยกหิน นั่งอยู่ราวระเบียง พอเห็นภาพนี้ก็จะถูกดึงดูดไป

หรือบนหน้าต่างหินที่แกะสลักดอกหยวนเซียวห้อยลงมา ข้างๆ ก็มีนกแกะสลักกำลังดมกลิ่นดอกไม้อยู่ด้วยพอดิบพอดี

พอรู้ว่าที่นี่เจ้าอารามโยวชิงเป็นคนตกแต่งจัดวาง ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกว่าเจ้าอารามดูย้อนแย้งกันอยู่หน่อยๆ

เขายอมอยู่ที่นี่ตั้งหลายปี จัดวางสิ่งเหล่านี้อย่างประณีตตั้งใจ มีความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับสถานที่นี้อยู่ และพอยิ่งสงบลงมา ก็น่าจะไม่เหลือความรู้สึกสนใจต่อทางโลกแล้วจึงจะถูก

ทว่านับตั้งแต่ที่เขาเขียนจดหมายให้เซียวหลันยวนพานางเข้ามา หลังจากมาถึงก็เริ่มทะนายดวงชะตาต่างๆ กับพวกเขา คิดจะจับพวกเขาแยกกันเสียให้ได้ อธิบายได้ว่าอยากจะเข้ามาดูแลจัดการเรื่องพวกนี้

มันวุ่นวายสิ้นดี!

นางกับเซียวหลันยวนทั้งสองคนจะรักกันแบบไหน จะอยู่ด้วยกันได้ไหม เจ้าอารามที่เป็นคนนอกยังมาสนใจขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าเขาทำไปเพราะอะไร