อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2090

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองแผ่นหลังถังอู๋เจวี้ยน อดกัดริมฝีปากขึ้นมาไม่ได้

นางรู้สึกเสียใจ ก่อนหน้านี้ที่นางยังไม่ได้กลับเมืองหลวงจักรพรรดิ บางครั้งได้ออกมาเที่ยวเล่นบ้าง ก็เหมือนคนทั้งหมดจะชอบนางเคารพนาง ตอนนั้นนางยังคิดว่า รอให้นางโตขึ้นก่อน พอนางทำเรื่องอะไรได้มากขึ้น ก็จะมีคนที่ชอบนางชื่นชมนางมากขึ้น

นางเองก็เคยคิดอยู่บ่อยๆ ว่านางจะได้เจอกับราชบุตรเขยที่รักนางมากสักคน ทั้งสองคนรักกันไม่คลางแคลงใจ อยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่า

แต่ตอนที่นางออกจากสุสานจักรพรรดิมาถึงเมืองหลวง จึงพบว่าเรื่องราวมันแตกต่างจากที่นางจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง

ที่น่ากลัวที่สุดก็คือองค์จักรพรรดิที่เดิมทีปฏิบัติกับนางเหมือนแก้วตาดวงใจ กลับคิดจะกักขังนางเอาไว้ในวังหลวงจักรพรรดิ ยิ่งไปกว่านั้นยังกักขังนางไว้ข้างกายเขาอีก

วังบรรทมขององค์หญิงใหญ่กับวังบรรทมขององค์จักรพรรดิเชื่อมต่อถึงกันได้ นี่เป็นเรื่องที่น่ากลัวแค่ไหนกัน

ฝ่าบาทยังไม่ยอมให้นางแต่งงาน ต่อมาสายตาที่มองนางก็ยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

ถ้านางไม่หนีล่ะก็ หลังจากนี้นางอาจจะดำดิ่งสู่ห้วงลึกไร้ที่สิ้นสุดก็ได้

กว่าจะหนีออกมาได้ ยังต้องแลกกับชีวิตของสาวใช้วังคนสนิทสองคนที่เติบโตมาด้วยกันของตนเอง แล้วนางตอนนี้ก็ยังอยู่ในสภาพระหกระเหินเร่ร่อนด้วย

เมื่อครู่นางถามเจ้าอาราม ว่ารับนางไว้ได้ไหม และบอกกับเจ้าอารามตรงๆ ถึงสถานการณ์ของนางตอนนี้ เจ้าอารามกลับตอบมาอย่างลึกลับ บอกมาว่า จะรับหรือไม่รับไว้ บางครั้งก็เป็นเรื่องที่ฟ้ากำหนดไว้แล้ว

แล้วนี่คือรับหรือไม่รับไว้กันล่ะ นางเองก็ไม่เข้าใจ

พอเห็นซางจื่อเก็บจานชามออกมา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงรีบเรียกเขาไว้

"ซางจื่อ เจ้าอารามกินเสร็จแล้วหรือ?"

"ขอรับ คุณชายถังกำลังดื่มชากับเจ้าอาราม องค์หญิงใหญ่ทำไมจึงยังอยู่ที่นี่?" ซางจื่อคิดว่านางออกมาก่อนน่าจะไปแล้ว ไม่คิดว่าจะยังคงอยู่ที่นี่

"เมื่อครู่ข้าเจอกับคุณชายถัง คุยกับเขาอยู่สองสามคำน่ะ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถาม "ซางจื่อ ตอนนี้เจ้าว่างไหม?"

"องค์หญิงใหญ่มีเรื่องอะไรกำชับหรือ?"

"ข้ามีเรื่องที่อยากทำความเข้าใจกับเจ้าหน่อยน่ะ"