อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2091

"เขาพูดอะไรไว้ไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่มีเจ้าค่ะ"

ฟู่จาวหนิงดื่มชา เสี่ยวเยว่จัดทรงผมให้นาง สวมเสื้อผ้าให้ จากนั้นจึงได้ยินเสียงนกกระเรียนร้องมาจากด้านนอก

เสียงนั้นใสกังวาลเป็นพิเศษ ทำให้พวกนางตกตะลึงไป

"นี่คือ...กระเรียนหรือ?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ ลุกขึ้นเดินไปด้านนอก

แต่ก่อนนางเคยเห็นกระเรียนมาแล้ว แต่ว่า เป็นพวกที่เลี้ยงอยู่ในสวนอะไรแบบนั้น มาถึงแคว้นเจาตั้งนานขนาดนี้ก็ยังไม่เคยเห็นจริงๆ เลย

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเยว่เองก็เดินออกมา พวกนางเงยหน้าขึ้นไป แล้วก็เห็นกระเรียนขาวตัวหนึ่งบินอยู่บนฟ้าจริงๆ ร่อนลงมาเกาะบนหลังคาครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกางปีกทะยานออกไป

"นี่คงไม่ใช่อารามเลี้ยงไว้หรอกใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงเห็นสืออีที่ยืนอยู่ด้านนอก ถามขึ้นมาคำหนึ่ง

สืออีเพิ่งจะเห็นกระเรียนขาวตัวนั้น พอได้ยินก็ส่ายหัว "ไม่ใช่ขอรับ จากที่ข้ารู้ บนยอดเขาโยวชิงไม่เคยมีการเลี้ยงกระเรียนขาวมาก่อน"

ซางจื่อเดินเข้ามาแต่ไกล มองไปบนท้องฟ้าตามสายตาพวกเขา ก็ไม่เห็นเงาของกระเรียนขาวแล้ว แต่เมื่อครู่เสียงกระเรียนร้องเขาเองก็ได้ยินอยู่

"นั่นอาจจะเป็นกระเรียนของเขาชิงถง" ซางจื่อบอกกับฟู่จาวหนิง

"กระเรียนที่เขาชิงถงเลี้ยงไว้รึ?"

"ขอรับ ไม่ใช่แค่กระเรียนเท่านั้น ยังมีนกอีกหลากชนิด ล้วนเป็นสัตว์ที่คุณชายน้อยถังเลี้ยงไว้ ได้ยินว่าคุณชายน้อยถังชอบของพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก แล้วพวกมันก็ชอบเข้าใกล้เขาด้วย ดังนั้นคุณชายน้อยถังจึงเลี้ยงไว้ไม่น้อยเลย กระทั่งยังลือกันว่า ขนาดพญาหงส์คุณชายน้อยถังก็ยังเลี้ยงเอาไว้ด้วย"

พญาหงส์

ฟู่จาวหนิงหัวเราะร่าออกมา มีพญาหงส์เสียที่ไหนกัน คำเล่าลือนี้จะเกินจริงไปหน่อยแล้ว

แต่ว่า คุณชายน้อยถังคนนี้เป็นน้องชายของถังอู๋เจวี้ยน คนที่นางจะต้องไปรักษา ตอนนี้ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเสียแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน