อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2093

พอได้ยินเสี่ยวเยว่พูดถึง ฟู่จาวหนิงก็นึกถึงลุงคนโตตระกูลเสิ่นขึ้นมา

ตอนที่นางออกจากต้าชื่อ เสิ่นเสวียนกำลังพยายามจะรับตัวพี่ใหญ่มาจากเมืองหมาน ช่วงนี้ก็ไม่ได้เขียนจดหมายเลย ไม่รุ้ว่าสำเร็จแล้วหรือยัง

จักรพรรดิต้าชื่อช่วงนี้ก็เหมือนจะสนแต่ไล่จับตัวองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น สำหรับเสิ่นเสวียนแล้วถือเป็นเรื่องดีไหมนะ? แบบนี้จักรพรรดิต้าชื่อก็ไม่มีเวลาไปรับมือกับตระกูลเสิ่นแล้ว

เรื่องที่เสิ่นเสวียนจะทำก็น่าจะสะดวกขึ้นกระมัง

"นายท่านต้องช่วยท่านผู้เฒ่ากลับมาได้แน่" เสี่ยวเยว่เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

ระหว่างที่คุยกัน ก็เดินมาถึงในถ้ำภูเขาแล้ว

ฟู่จาวหนิงพอเห็นฉากตรงหน้า ก็ยืนนิ่งด้วยความประหลาดใจ

บนแท่นหินว่างๆ แต่เดิมนั้น ตอนนี้มีโต๊ะตัวหนึ่งวางอยู่ เก้าอี้สองตัว บนโต๊ะวางกระถางกลมหยกขาวไว้ใบหนึ่ง ด้านในเหมือนจะใส่น้ำไว้

เจ้าอารามนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งทาบเบาๆ ไว้กับขอบกระถางหยก เอียงหน้ามองมาทางนาง

"เสี่ยวฟู่ เข้ามานั่งสิ"

เขาเรียกฟู่จาวหนิง จากนั้นก็เหลือบมองไปทางเสี่ยวเยว่กับไป๋หู่ แต่ก็ไม่พูดอะไร

ไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่สบตากัน พวกเขารู้สึกว่าสายตาที่เหลือบมาเมื่อครู่ของเจ้าอารามเหมือนจะมองทะลุได้ทุกสิ่ง

แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกประหม่าอะไร ถึงอย่างไรติดตามคุณหนูก็ไม่ได้ผิดตรงไหนนี่?

ให้คุณหนูเข้าไปคนเดียวพวกเขาก็ไม่วางใจจริงๆ

พอเข้ามาแล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้หวาดหวั่น เดินตรงไปตรงข้ามเขา เหลือบมองกระถางหยกขาวใบนั้นผาดหนึ่ง

ด้านในมีน้ำใสใส่อยู่ครึ่งกระถางจริงๆ ในน้ำยังมีหินกรวดกลมเกลี้ยงอยู่สองสามก้อน

"เจ้าอารามจะเลี้ยงปลาหรือ?"

ไม่ว่านางมองอย่างไร นี่ก็เหมือนโถเลี้ยงปลาใบหนึ่ง ถ้าใส่ปลาหลีฮื้อสีแดงสักสองตัวเข้าไป มันก็จะสมชื่อขึ้นมาทันทีเลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน