อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2094

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินว่าเจ้าอารามจะบอกความลับกับนาง จิตใต้สำนึกนางก็คิดจะปฏิเสธขึ้นมา

นางไม่อยากฟังความลับของเขาหรอกนะ?

รู้สึกว่าถ้าฟังความลับของเขาแล้วเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย

แตนางก็ปฏิเสธช้าไปหน่อย เจ้าอารามพูดอกมาแล้ว

"ต่อให้ผ่านไปอีกยี่สิบปี ข้าก็ญังคงเหมือนกับตอนนี้ ไม่มีวันแก่ลงไปอีก" ตอนที่เจ้าอารามพูดคำนี้ น้ำเสียงก็ดูจะทอดถอนใจมาก

เขายังยื่นมือมาลูบหน้าตนเองด้วย

ชายรูปงามก็คือชายรูปงาม พอทำท่าทางเช่นนี้ ไม่ได้ดูอ้อนแอ้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวอีก

บวกกับแสงพิเศษของหินเรืองแสงในถ้ำภูเขานี้ ทำให้บนใบหน้าเขามีแสงประกายที่อ่อนโยนขึ้นมา ยิ่งขับให้ผิวของเขาดูเกลี้ยงเกลาเปล่งปลั่งยิ่งขึ้น

เขาสวมชุดสีเขียวแขนกว้าง ผมดำขลับราวสายน้ำสยายคลุมผ่า ราวกับเทพเซียนลงมาจุติยังโลกมนุษย์เลยจริงๆ

เสี่ยวเยว่เองก็เกือบจะมองจนเหม่อ

ไป๋หู่มองเขาอย่างตกตะลึง

ผ่านไปอีกยี่สิบปี เขาก็ไม่แก่ลงอย่างนั้นหรือ?

สายตาของฟู่จาวหนิงตกอยู่ที่ใบหน้าเขา กำลังครุ่นคิดความจริงหรือความลวงในประโยคนี้ของเขา

"ข้าอายุยี่สิบสี่ก็เป็นเช่นนี้ นับตั้งแต่ตอนอายุยี่สิบสี่เนื้อหนังก็รักษาอยู่ในสภาพนี้แล้ว หลายปีที่ผ่านมาก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย" เจ้าอารามเอ่ยขึ้นมาอีก

เขามองฟู่จาวหนิงด้วยสายตาอ่อนโยน "เสี่ยวฟู่ หน้าตาของเจ้าเองก็ยอดเยี่ยมมาก แต่ความงามนั้น เจ้าอยากเป็นแบบข้าไหม ความงามที่รักษาไว้แบบนี้ จะกี่ปีก็ไม่แก่?"

ฟู่จาวหนิงดึงสติกลับมา

นางเองก็ตกตะลึงไปด้วยจริงๆ

ตามที่เจ้าอารามบอก เขาดูแลตัวเองได้สุดยอดมากเลยกระมัง? ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็อีกยี่สิบปีให้หลังเขาก็คงไม่แก่ลงด้วยจริงๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน