อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2098

"เป้าหมายของข้าหรือ..."

เจ้าอารามพูดไปครึ่งประโยคแล้วตอนท้ายลากเสียงยาว เหมือนตัวเขากำลังสับสนอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ฟู่จาวหนิงมองออก ว่าความสับสนนี้ของเขาเป็นของปลอม ในใจเขาอันที่จริงแจ่มชัดยิ่งกว่าใครๆ

นางมองเขาไมม่ออก

แต่กลับรู้สึกว่า เขามองคนทุกคนออกจนปรุโปร่ง

"บางที ข้าคงแค่อยากจะรักษาสภาพตอนนี้ของใต้หล้าเอาไว้ แบบนี้ยังไม่ค่อยสงบสุขนัก แต่ยังถือว่ามั่นคงอยู่" เจ้าอารามเอ่ยขึ้น

"ข้ากับอายวนอยู่ด้วยกัน จะส่งผลกระทบกับสถานการณ์ใต้หล้าจริงหรือ? ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็คงจะให้เกียรติพวกเรามาเกินไปแล้วกระมัง"

"เป็นเจ้าดูถูกตัวเองต่างหาก"

เจ้าอารามยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่ด้านนอกก็มีเสียงเซียวหลันยวนลอดเข้ามา

"หนิงหนิง"

"อายวนกลับมาแล้ว" เจ้าอารามไม่ได้พูดต่อ เขามองกระถางน้ำนั่น "เจ้านี่เจ้าจะเก็บไว้ไหม?"

"ไม่รับก็เสียของสิ" ฟู่จาวหนิงไม่มีลังเล

ไม่ว่าในใจเจ้าอารามจะคิดอะไร ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความสนใจของนางในเรื่องเหล่านี้ ไว้นางกลับไปค่อเข้าไปตรวจสอบในห้องเภสัช ลองดูว่าใช่น้ำใสหรือไม่ แล้วถ้าด้านในส่วนประกอบอัศจรรย์อะไรที่ชะลอความอ่อนเยาว์อยู่จริงไหม

ถ้ามีอยู่จริงๆ ล่ะก็ นางเองก็อยากจะต้านความชราอยู่เหมือนกันนะ

"ข้าออกไปก่อนนะ ขอบคุณของขวัญของเจ้าอารามมาก" ฟู่จาวหนิงเรียกไป๋หู่ขึ้นมาทันที ให้เขายกกระถางหยกนี้ไป

นางรีบเดินออกไปด้านนอกถ้ำภูเขา

"ข้ากำลังจะออกไปแล้ว" นางยังขานตอนเซียวหลันยวน

ไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่คารวะกับเจ้าอาราม แล้วถอยตามออกไป

เจ้าอารามเห็นฟู่จาวหนิงวิ่งออกไปอย่างไว ชายกระโปรงที่ปลิวลอยนั่น พลางยิ้มเยาะตัวเองขึ้นมา

ดูเป็นหมอเทวดาที่สุขุมดีแท้ๆ แต่กลับเผ่นออกไปอย่างไว ราวกับหนูตัวเล็กๆ ที่วิ่งแจ้นหนีไปอย่างไรอย่างนั้น

และไม่รู้ว่านางเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์แท่นบูชานั้น จะค้นคว้าอะไรออกมาได้บ้าง เจ้าอารามยังยื่นมือมาลูบหน้าของตัวเองอีก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน