อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2099

ไป๋หู่ตอบว่า "เรียนท่านอ๋อง นี่เป็นของขวัญพบหน้าที่เจ้าอารามส่งให้คุณหนูขอรับ"

เซียวหลันยวนเห็นน้ำที่ใส่อยู่ด้านในแล้ว เขาขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ยกมือฟู่จาวหนิงขึ้นมา "ขึ้นไปกันก่อนเถอะ"

"เจ้าอารามยังอยู่ด้านใน ท่านไม่เข้าไปหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่เข้าไปแล้ว"

เซียวหลันยวนกลับรู้สึกว่าตนเองกับเจ้าอารามไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว เรื่องมากมาย พวกเขาคุยกันมาตั้งหลายปีแล้ว เขากับเจ้าอารามเองก็ไม่ใช่คนที่พูดมากนัก ทั้งสองคนพออยู่ด้วยกันมีอะไรก็พูดออกมา พูดจบก็นิ่งเงียบไป

"พระชายาเดินเหินระมัดระวังด้วย"

ตอนที่พวกเขาจะขึ้นไป ซางจื่อก็คารวะให้กับฟู่จาวหนิง จากนั้นก็ยืนส่งพวกเขาด้วยสายตา

ฟู่จาวหนิงหันกลับไปเหลือบมอง

ซางจื่อยังยืนอยู่ที่นั่น เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเจ้าอารามออกมา

แต่เจ้าอารามก็ยังไม่ออกมา อยู่ในถ้ำภูเขาทำอะไรอยู่นะ?

อยู่ในนั้นก็ไม่มีของกินด้วยนี่

"เจ้าอารามพูดอะไรกับเจ้าหรือ?" เซียวหลันยวนถาม

"ก็แค่มาคุยโวกับข้าเรื่องดูแลตัวเองน่ะ" ฟู่จาวหนิงตอบ "บอกว่าเขาไม่เคยแก่อีกเลยตั้งแต่อายุยี่สิบสี่"

"เริ่มตั้งแต่ตอนไหนก็ยังเอามาบอกเจ้าหรือ?" เซียวหลันยวนประหลาดใจหน่อยๆ

"เรื่องนี้ท่านก็ไม่รู้หรือ?"

"อืม ไม่เคยคุยกันมาก่อนเลย เคยบอกคร่าวๆ แค่ว่าอายุเท่าไรก็เท่านั้น" เซียวหลันยวนตอบ

กลับมาถึงหอเทาอวิ๋น พอปิดประตู ฟู่จาวหนิงคิดๆ แล้วแต่ก็ยังถามเซียวหลันยวน

"แล้วท่านรู้ชื่อนามสกุลของเจ้าอารามไหม?"

"เขาบอกเจ้าด้วยหรือ?" เซียวหลันยวนย้อนถาม

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า แต่ก็บอกเขาออกมาอย่างตรงไหตรงมา "เพียงแต่ว่า เจ้าอารามก็ยังหวังให้ข้ารักษาความลับ"

เซียวหลันยวนยืนอยู่ตรงหน้านาง สองมือประคองใบหน้านาง จ้องมองนางนิ่ง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน