อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2108

นี่มันวิชาแพทย์อะไรกันแน่?

ทำไมถึงเย็บร่างกายคนเหมือนเย็บเสื้อผ้าแบบนี้ได้? ไม่เจ็บตายหรือนั่น

แต่นางก็ไม่กล้าจะส่งเสียง ทำได้แค่ปิดปากตนเองไว้

พวกของสืออีก็เพิ่งเคยเห็นฟู่จาวหนิงเย็บแผลใกล้ๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นแผลที่ลึกและยาวขนาดนี้ด้วย

พอเห็นเข็มแทงเข้าไปในเสื้อหนังแล้วดึงด้าย พวกเขาก็รู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมา

แต่การเคลื่อนไหวของฟู่จาวหนิงรวดเร็วมาก ยิ่งไปกว่านั้นทุกการลงเข็มก็เรียบร้อยมาก ไม่มีผิดพลาดเลย ทำให้พวกเขามองกันจนลืมความขนลุกขนพองเลย

ฟู่จาวหนิงเย็บแผลเสร็จอย่างรวดเร็ว พอตัดด้าย ก็ทายาไปบนแผล จากนั้นก็ให้เสี่ยวเยว่กับไป๋หู่ช่วยนางพันแผลให้

ตอนที่พวกเขาพันแผลนางก็จับชีพจรให้ชายหนุ่มคนนี้ ตรวจสอบด้านอื่นๆ

"ให้เขากินนี่เข้าไปด้วย"

นางหยิบลูกกลอนเม็ดหนึ่งกับยาน้ำขวดหนึ่งออกมา ส่งให้สืออีป้อนเข้าไป

คนคนนี้เสียเลือดเยอะมาก ต้องบำรุง อันที่จริงตอนนี้ควรจะถ่ายเลือด แต่ต่อหน้าคนมากขนาดนี้ การถ่ายเลือดมันก็ไม่เหมาะจริงๆ

ดังนั้นฟู่จาวหนิงจึงใช้ยาบำรุงที่นางปรุงขึ้นมาโดยเฉพาะ

ยาลูกกลอนเม็ดนั้นก็ล้ำค่ามาก

หลังจากพันแผลเสร็จ ฟู่จาวหนิงก็ฝังเข็มให้เขาหลายเข็ม

"คุณหนู เป็นอย่างไรบ้าง ช่วยเขาไว้ได้ไหม?"

ไป๋หู่มองสายลับคนนั้น

คนผู้นี้ดูแล้วอายุเพิ่งยี่สิบกว่า ยังหนุ่มมาก

ไป๋หู่ตอนที่ติดตามเสิ่นเสวียนก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นเขา ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นี้ก็จำเขาได้ ถ้าหากอีกฝ่ายเรียกชื่อเขาออกมาก่อน ไป๋หูก็ไม่อน่ว่าจะช่วยชีวิตเขา