อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2107

"ข้าแค่กลัวเท่านั้น กลัวว่าจะเป็นคนที่องค์จักรพรรดิพี่ชายข้าส่งมา ถ้าพวกเขาจำข้าได้ จะต้องพาข้ากลับไปแน่ๆ ข้าจะถูกพวกเขาพาไปไม่ได้ พระชายาอ๋องเจวี้ยน เรื่องนี้ท่านก็รู้ดี ดังนั้นข้าจึงอยากลองดูว่าถ้าคลุมเสื้อคลุมอ๋องเจวี้ยนไว้ คนพวกนั้นถ้าเห็นข้า ก็อาจจะมองข้าเป็นท่านก็ได้"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ถ้าหากพวกเขาเห็นข้าเป็ฯท่าน จะต้องไม่กล้าลงมือแน่ ดังนั้นข้าแค่อยากจะยืมตัวตนของท่านมาคุ้มกันตนเองเท่านั้น เรื่องนี้ท่านคงเข้าใจได้ใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองนางผาดหนึ่ง ไม่ตอบคำพูดนาง จากนั้นจึงมองไปทางเสี่ยวเยว่

"แล้วอ๋องเจวี้ยนล่ะ?"

"เพราะยังมีคนอยู่อีกกลุ่ม ท่านอ๋องยังยืนยันไม่ได้ว่าใครส่งมา ดังนั้นจึงพาคนออกไปแล้ว ตอนที่ท่านอ๋องจากไปก็ให้พวกข้าอยู่ที่นี่คอยปกป้องพระชายา แล้วตอนนั้นเจ้าอารามก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย"

เสี่ยวเยว่ประคองฟู่จาวหนิงออกจากรถม้า เลี่ยงออกจากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น กดเสียงต่ำลงมา

"ท่านอ๋องหลังจากพาชิงอีออกไป เจ้าอารามก็ยังได้ยินเสียงแปลกๆ เขาพาซางจื่อออกไปตรวจสอบ ผ่านไปครู่หนึ่งข้าก็ได้ยินเสียงครวญครางของซางจื่อ จึงคิดจะไปดูเสียหน่อย แล้วก็เห็นคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ พอดี ข้าเลยตามออกไปสู้กับเขา"

"ใครกัน?" ฟู่จาวหนิงมองกระบี่ในมือนาง "เลือเป็นของคนคนนั้นหรือ? เจ้าสังหารเขาแล้วหรือ?"

เสี่ยวเยว่ส่ายหัว "แค่ทำร้ายเขาเท่นั้น วิทยายุทธ์ของคนนั้นดีมาก แต่หลังถูกข้าพบตัวก็หนีไป ไม่คิดจะต่อสู้เลย"

เพราะฟู่จาวหนิงยังอยู่ที่นี่ เสี่ยวเยว่จึงไม่กล้าตามไป พอเห็นอีกฝ่ายหนีไปนางจึงรีบกลับมา

"พวกของไป๋หู่กับสืออีล่ะ?"

"ไป๋หู่ก่อนหน้านี้ข้าให้ไปเก็บฟืนแห้งมา ส่วนสืออีไปตักน้ำ พวกเราเดิมทีก็เตรียมจะต้มน้ำร้อนให้คุณหนูอยู่"

ระหว่างที่คุยกัน ไป๋หู่กับสืออีก็ทยอยกันกลับมา แต่ไป๋หู่กลับประคองชายเลือดท่วมร่างคนนึงเข้ามาด้วย

สืออีหิ้วถังน้ำใบเล็กมาจากอีกด้านหนึ่ง พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็ตกตะลึงไป