อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2113

เซียวหลันยวนจูงฟู่จาวหนิงเข้าไป จึงเห็นว่าริมฝีปากเจ้าอารามซีดไปหน่อย ยิ่งไปกว่นั้น ซางจื่อใช้มืออีกข้างที่ไม่บาดเจ็บประคองเขาอยู่

ดูแบบนี้ กลายเป็นเจ้าอารามที่บาดเจ็บหรือ?

"พระชายาตรวจเจ้าอารามก่อนเถิด เขาถูกซัดมาหนึ่งฝ่ามือ แล้วคนนั้นยังใช้พิษอีก เมื่อครู่เจ้าอารามกระอักเลือดออกมา" ซางจื่อบอกกับฟู่จาวหนิง

เซียวหลันยวนคลายมือที่จูงฟู่จาวหนิงอยู่ ไปประคองเจ้าอาราม

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามเสียงขรึม จากนั้นจึงประคองเจ้าอารามไปนั่งลงบนหินข้างๆ

เจ้าอารามโบกไม้โบกมือ "ไม่มีอะไร แค่เลือดลมปั่นป่วน กระอักเลือดออกมาเท่านั้น พักสักสองวันก็ดีขึ้น"

"หนิงหนิง"

เซียวหลันยวนไม่สนเขา จับมือของเขาขึ้น จับแขนเสื้อเขาไว้ มืออีกข้างคอยประคอง แล้วให้ฟู่จาวหนิงจับชีพจรให้เขา

ฟู่จาวหนิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยื่นมือมาทาบที่ชีพจรเจ้าอาราม

เจ้าอารามมองนิ้วของนางที่ทาบลงมาบนแขนเสื้อตนเอง จากนั้นก็มองเซียวหลันยวน

เด็กคนนี้ตอนเด็กๆ ก็พอดูออกว่าเป็นพวกนิสัยสันโดษกับขี้เหนียว ไม่คิดว่าพอโตขึ้นมาจะหนักกว่าเดิม ขนาดฟู่จาวหนิงจับชีพจร ยังต้องดึงแขนเสื้อมากั้นไว้ ไม่ยอมให้นางมาแตกตัวเขาเลยสินะ?

นี่เกินไปหน่อยจริงๆ

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรแล้ว ก็อดมองเจ้าอารามไม่ได้ ส่งสายตาเย้าแหย่หน่อยๆ ให้เขา

"ติดพิษแล้วจริงๆ รู้สึกแย่ตรงไหนบ้างไหม? น่าจะเป็นพิษที่ทำให้ร่างกายคันและเจ็บปวด"

ติดพิษนี้แล้วทรมานเหมือนกัน บนตัวทั้งเจ็บทั้งคัน แต่ไม่ใช่อาการคันอยู่บนผิวหนังแบบนั้น แต่เป็นแบบที่เกาไม่ได้ คนทั่วไปคงจะนั่งไม่ติดแล้ว ทั้งตัวคงบิดไปบิดมาหรือไม่ก็เกาคะเยอะทั่ว แต่เจ้าอารามกลับยังคงดูสงบนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาพิเศษอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังบาดเจ็บภายในด้วย

"รู้สึกแย่ก็มีอยู่บ้าง ยังพอทนไหว แต่เสี่ยวฟู่ก็ช่วยหน่อยเถิด ข้าเองคงทนได้ไม่นานนัก เดี๋ยวมันจะเสียกิริยาไปคงไม่ดีเท่าไร"