อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2114

ไป๋หู่พาคนคุ้มกันอยู่สามชั่วยาม

พอพลบค่ำ เขาก็เห็นนิ้วมือสายลับคนนั้นขยับ

"เจ้าฟื้นแล้วหรือ?" เขาเดินไปทันที

คุ้มกันอยู่ที่นี่พวกเขาก็ไม่ได้ผ่อนคลายเลย ต้องคอยระวังคนตามมาไล่ฆ่า ก่อนที่ฟู่จาวหนิงจะไปก็บอกเขามาสองคำ บอกว่านางรู้สึกว่าสายลับคนนี้มีข่าวบางอย่างที่สำคัญอยู่ เขาต้องคุ้มกันให้ดี

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่นางออกไปก็ให้ไป๋หู่คอยดูคนอื่นไว้อย่าเข้าใกล้ จากนั้นจึงฉีดยาให้เขาเข็มหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงสังหรณ์ว่าต้องช่วยชายหนุ่มคนนี้ไว้ให้ได้

เขาสลบไปหนึ่งวัน ใจของไป๋หู่ก็ตึงอยู่ตลอด กลัวว่าเขาจะทนไม่ไหว แล้วทำให้ฟู่จาวหนิงผิดหวัง

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก สายตายังดูเลือนรางอยู่ ไป๋หู่คาดไว้ว่าพอเขาตื่นขึ้นมาแล้วยังเห็นอะไรไม่ชัดก็จะทำการเคลื่อนไหว จึงเข้าไปกดเขาเอาไว้ก่อน "ข้าคือไป๋หู่"

แล้วก็ตามาด ตอนที่ชายหนุ่มยังมองอะไรไม่ชัดก็เตรียมจะเข้าโจมตีสุดกำลังก่อนทันที แต่พอได้ยินว่าคือไป๋หู่ เขาก็ผ่อนคลายลงมา

"ไป๋หู่ รีบไป..."

เขาพูดขาดๆ หายๆ มาคำหนึ่ง ให้ไป๋หู่ไปสถานที่หนึ่งเพื่อเอาของมา

ไป๋หู่เห็นเขาพอตื่นขึ้นก็พูดเรื่องนี้ทันที จึงรู้ว่าของชิ้นนั้นต้องสำคัญมาก จึงทิ้งคนไว้ที่นี่สองคนคุ้มครองเขา แล้วตนเองก็พาคนไปยังสถานที่ที่เขาพูดถึง

สายลับหลังจากได้ของมาไม่รู้ว่าข่าวรั่วได้อย่างไร หนีเอาตัวรอดมาตลอดทาง ท้ายสุดพอคิดว่าตนเองไม่มีทางไปแล้ว จึงซ่อนของไว้ในโพรงต้นไม้หนึ่งระหว่างทาง

คนเหล่านั้นจะต้องกลับมาค้นอย่างละเอียดแน่ ถ้าเผื่อถูกพวกเขาหาเจอก่อนล่ะก็...

สถานที่ที่เขาบอกอยู่บริเวณเชิงเขาแห่งหนึ่ง เนื่องจากตอนหนีเอาตัวรอดก็ไม่ได้มองทางเท่าไร หลังจากถูกคนโจมตีก็ล้มกลิ้งลงไป แล้วไปเจอเข้ากับโพรงต้นไม้โพรงหนึ่ง จึงเอาของยัดไว้ จากนั้นตนเองก็ปีนขึ้นมารีบหนีต่อ

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ตะวันลับเขา และเพราะเมื่อคืนฝันตก ทางจึงเดินลำบาก

ไป๋หู่เห็นรอยเท้าจำนวนหนึ่ง ก็ก้มตัวลงทันที ขณะเดียวกันก็ทำสัญญาณมือให้คนอื่นย่อซ่อนตัว

ในป่าร้างด้านหน้า มีคนชุดดำหลายคนกำลังค้นหาอยู่ทั่วบริเวณ