อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2120

แม้ในป่าจะมืดไปทั้งผืน มีแค่แสงจันทร์ลอดผ่านร่องไม้เข้ามา

แต่ในสิ่งแวดล้อมสำหรับคนทั่วไปมืดจนมองไม่เห็นนิ้วทั้งห้าแบบนี้ ในสายตาเซียวหลันยวน อย่างน้อยยังพอมองเห็นได้คร่าวๆ

เขาเดินทีละก้าวตรงไปยังต้นไม้ใหญ่

นี่เป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่สูงใหญ่ที่สุดในป่านี้ ห่างไปหน่อยเขายังเห็นไม่ชัดว่าบนกิ่งไม้คนแขวนห้อยอยู่ แต่สัมผัสได้ถึงลมหายใจรางๆ สายหนึ่ง

แต่ลมหายใจนั้นอ่อนแรงมากแล้ว แทบจะอยู่ในระดับที่มองข้ามไปได้เลย

ถ้าเป็นคนอื่น คงจะมองข้ามไปแล้วแน่ๆ แต่กำลังภายในเซียวหลันยวนลึกล้ำ และละเอียดถี่ถ้วนมาก ดังนั้นเขาจึงยังจับลมหายใจที่อ่อนแอนั้นได้

เดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย เขาจึงมองเห็นเงาคนที่แขวนอยู่ด้านบน

กลิ่นคาวเลือดรุ่นแรงขึ้นแล้ว

ระดับนี้ ไม่รู้ว่าคนคนนั้นเสียเลือดไปแค่ไหน

ดังนั้นยังไม่เห็นหน้าคนชัดเจน แต่เซียวหลันยวนก็ยืนยันได้อย่างประหลาด ว่านั่นคือไป๋หู่แน่

เขากุมด้ามกระบี่ กระโจนร่างขึ้นไป เตรียมจะตัดเชือกที่ห้อยคนอยู่นั่นออก

แต่ตอนนี้ เงายาวสายหนึ่งก็รวดเร็วราวสายอัสนี โจมตีมาที่คออย่างรุนแรง

"รนหาที่ตาย"

เซียวหลันยวนหมุนกระบี่ มุมนี้เฉือนเงายาวนั่นไม่ทัน แต่ปกติเขาก็ไม่ได้ใช้แค่ตัวกระบี่เพื่อตัดสิ่งของอยู่แล้ว ปราณกระบี่เองก็มีอานุภาพรุนแรงด้วยเช่นกัน!

เงายาวเงานั้นถูกปราณกระบี่แหลมคมเฉือนเข้าไป ขาดออกเป็นสองท่อน

แต่ตอนที่มันขาดออกจากกัน กลิ่นหนึ่งก็แผ่ซ่านออกมาในพริบตา

เซียวหลันยวนกลั้นหายใจทันที

ขณะเดียวกัน คนที่ห้อยอยู่กลับร่วงลงพื้นในพริบตา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน