อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2122

เสียงคนผุ้นี้เย็นชามาก

น้ำเสียงราบเรียบ แต่ฟังแล้วกลับทำให้ใจคนสั่นวาบ

ทว่าเซียวหลันยวนยังสีหน้าไร้อารมณ์

คนอื่นบางทีอาจจะไม่เห็น แต่เขาสามารถมองเห็นหน้าตาของอีกฝ่ายได้คร่าวๆ

คิ้วบางมาก แต่โก่งสูง ดูเหมือนไม่มีคิ้ว

เบ้าตาลึกมาก ดังนั้นนสถานที่มืดแบบนี้จึงแทบจะไม่เห็นดวงตาของเขา

จมูกเหยี่ยว คมคาย ริมฝีปากบาง ดูไร้ความปราณี

ใบหน้าแบบนี้ ตอนที่ปรากฏตัวใต้แสงสว่าง อาจทำให้คนหวาดกลัวได้ตรงๆ

เซียวหลันยวนไม่คุ้นใบหน้านี้เลย หน้าตามีเอกลักษณ์ขนาดนี้ ถ้าหากเขาเคยเจอมาก่อน เกรงว่าต่อให้แค่เหลือบเห็นในกลุ่มคนแบบไม่ตั้งใจ เขาจะต้องจำได้อย่างแน่นอน

ตอนนี้ไม่มีความคุ้นตาแม้แต่น้อย หรือก็คือไม่เคยเจอมาก่อนนั่นเอง

"ลัทธิเทพทำลายล้างมีแต่พวกหนูสกปรกซ่อนหัวซ่อนหางจริงๆ"

เซียวหลันยวนพูดชื่อลัทธิเทพทำลายล้างออกมาตรงๆ ยิ่งไปกว่านั้นน้ำเสียงยังพูดแบบค่อนข้างยืนยันด้วย มีเพียงแบบนี้เท่านั้น จึงจะทำให้อีกฝ่ายเผยร่องรอยออกมา ให้เขายืนยันตัวตนฐานะอีกฝ่ายได้

แล้วก็ตามคาด พอได้ยินน้ำเสียงยืนยันเช่นนี้ของเขา อีกฝ่ายก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

แม้จะแค่เล็กน้อย แต่เซียวหลันยวนกลับรู้ว่าตนเองเดาถูกแล้ว

เป็นคนจากลัทธิเทพทำลายล้างจริงๆ

"ตัวข้าไว้ชีวิตคนคนนั้น ไม่รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนจะรับรู้ถึงความจริงใจของข้าไหม"

ตัวข้า?

ทำตัวชั่วร้ายแต่ดันเรียกตัวเองว่าตัวข้าเนี่ยนะ

ทว่านี่ก็อธิบายได้แล้ว ว่าตัวตนฐานะของอีกฝ่ายในลัทธิเทพทำลายล้างก็สูงจริงๆ ไม่ใช่มดปลวกตัวจ้อย

"ความจริงใจหรือ?"

"แน่นอนสิ ไม่งั้นถ้าจะเอาชีวิตเขามันก็ง่ายดายมาก จะไว้ชีวิตทำไมกัน?"

"พูดแบบนี้ ข้าควรขอบคุณเจ้ารึ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน