อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2123

ตอนนั้น เซียวหลันยวนสุขภาพยังค่อนข้างแย่ อายุก็ยังน้อย เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะไปสืบข่าวเรื่องนี้

แต่ผ่านไปไม่กี่วันเจ้าอุทยานก็เกิดเรื่องขึ้น

เซียวหลันยวนเคยคิด ว่าการตายของเจ้าอุทยานจะเกี่ยวข้องกับซือมิ่งอู๋หรือเปล่า?

แต่ซือมิ่งอู๋อยู่ที่เมืองชายแดน เขาก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้

ตอนนี้พอเห็นซือมิ่งอู๋ ความสงสัยในตอนนั้นก็ทะลักเข้ามาในความคิด

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็รู้สึกว่า เจ้าอุทยานเฉินน่าจะเพราะรู้เรื่องอะไรของซือมิ่งอู๋เข้าเลยถูกปิดปาก

ในสมองเขาคิดเช่นนี้ แต่บนสีหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์ ถามออกมาตรงๆ

"เจ้าอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น เจ้าคงเคยได้ยินมาบ้างสินะ"

คำพูดนี้เขาใช้น้ำเสียงยืนยัน

น่าจะเพราะเขาใจเย็นและสุขุมเกินไป จนฟังไม่ออกว่าเป็นการหลอกลวง ซือมิ่งอู๋ทางนั้นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวเราะยอมรับออกมา

"ทำไมล่ะ อ๋องเจวี้ยนคิดจะล้างแค้นให้คนที่ตายไปนานขนาดนั้นหรือ? เขาเหมือนจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าเลยนี่?"

เขายอมรับแล้ว

ดวงตาเซียวหลันยวนมีจิตสังหารทะลักขึ้นมา

"ตอนนั้นเจ้าอยู่ที่เมืองชายแดน" เขาเอ่ยขึ้นมาอีก

"สกุลเฉินนั่นขนาดเรื่องนี้ก็ยังบอกเจ้าเรอะ? ตอนนั้นเจ้ายังเป็นแค่เด็ก ข้าอยู่ที่เมืองชายแดน แต่สังหารคนแค่คนเดียว ไม่ต้องให้ข้ามาลงมือเองก็ได้"

ระหว่างทีั่พูด ซือมิ่งอู๋ก็เดินเข้ามาทางนี้ แล้วด้านบนมีจุดที่ใบไม้บางตาพอดี แสงจันทร์จึงลอดร่องนั้นลงมา ส่องกระทบใบหน้าเขา ทำให้เซียวหลันยวนได้เห็นเขาชัดขึ้น

คนผู้นี้ หน้าตาไม่น่าเป็นที่ชื่นชอบเอาเสียเลย

เซียวหลันยวนพูดออกมาตรงๆ "ถอยออกไปสองก้าว เจ้ามันอัปลักษณ์จนข้ารู้สึกแย่เลย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน