อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2126

ไป๋หู่ยังมีลมหายใจ ตราบใดที่ยังจับชีพจรหัวใจได้ นางจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

การผ่าตัดนี้ ทำไปถึงสามชั่วยาม

ฟ้าสว่างแล้ว

ยามเช้าในป่าภูเขาปกคลุมไปด้วยหมอก ทำให้สีสันในป่ายิ่งครึ้มเย็นขึ้นไปอีก ดูแล้วน่ากลัวเหมือนมีผีอย่างไรอย่างนั้น

คนทั้งหมดยังคงคุ้มกันอยู่ที่เดิม

พวกเขาไม่คิดว่าผ่านไปแล้วคืนหนึ่ง ฟู่จาวหนิงทางนั้นยังไม่มีเสียงอะไรเลย เงียบสนิทเหมือนไม่มีคนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

แต่ท่านอ๋องกับพระชายาไม่มีคำสั่ง พวกเขาใครก็ห้ามขยับทั้งสิ้น

เสี่ยวเยว่กัดริมฝีปากที่แห้งผาก ข่มความบุ่มบ่ามจะเข้าไปไว้ มองไปทางเซียวหลันยวนที่ไม่ห่างออกไปนัก

"ท่านอ๋อง คุณหนูไม่ได้ดื่มน้ำเลย"

นางไม่ได้อยากเข้าไปดูอะไร แต่เป็นห่วงว่าฟู่จาวหนิงยังไม่ได้ดื่มน้ำ ไม่ได้พัก จะทนไม่ไหวเอา

นางคิดว่าตนเองช่วยอะไรไม่ได้เลย รู้สึกผิดมาก

ถามเซียวหลันยวนไปเช่นนี้ เพราะอยากถามเขาว่า จะหาวิธีส่งน้ำไปให้คุณหนูหน่อยได้ไหม

เซียวหลันยวนเองก็ยืนคุ้มกันอยู่ใต้ต้นไม้เหมือนพวกเขา ไม่ได้หลับตาลงเลย

พอได้ยินคำนี้ของเสี่ยวเยว่ เขาก็ครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง บอกว่า "นางยังไม่เรียก ก็ห้ามเข้าไป"

อันที่จริง เซียวหลันยวนรู้สึกว่าใจของตนเองถูกความสงสัยกับความกลัวพัวพันอยู่ตลอด เพราะในป่าเงียบเกินไปแล้ว เพราะสนใจทางนั้นอยู่มาก จดจ่อกับสิ่งนั้นอย่างเต็มที่ และเพราะกำลังภายในของเขาลึกล้ำ ดังนั้นอันที่จริงเขาสามารถได้ยินเสียงของฟู่จาวหนิงทางนั้น

เสียงนี้หมายถึงตอนที่พวกเขาเพิ่งถอยออกมาเมื่อคืน

เขาถอยออกมาในระยะห่างนี้ ยังสามารถได้ยินลมหายใจกับการกระทำของฟู่จาวหนิงได้ แต่แค่ไม่ทันไรเอง ก็เหมือนไม่ได้ยินขึ้นมาเสียแล้ว

เขาเป็นห่วงฟู่จาวหนิง จึงยิ่งเพ่งสมาธิเข้าไปฟัง แต่ว่า ทั้งคืนก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย