อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2128

กระท่อมไม้นี้บางทีอาจจะเป็นของพวกนักล่าสัตว์แต่ก่อนเหลือทิ้งไว้ ใช้เป็นแค่ที่หลบฝนหลบหิมะค้างแรมเท่านั้น

เหล่าองครักษ์ไปตัดไม้ จัดการปะซ่อมส่วนที่ทรุดโทรมของมัน เสริมความแข็งแรงไม้กระดานด้านใน ปูด้วยเสื้อนอกไว้ แล้วจึงแบกไป๋หู่ขึ้นไป

ชิงอีนำรถม้าที่จอดอยู่ด้านนอกเข้ามา เซียวหลันยวนพาฟู่จาวหนิงไปพักบนรถม้า

วัดเก่าทางนั้นยังไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง แต่ว่าร่างกายไป๋หู่ตอนนี้ทนการเร่งเดินทางไม่ได้ กระทั่งฟู่จาวหนิงเองก็ยังเหนื่อยจัดๆ เซียวหลันยวนต้องไม่อยากให้นางเหนื่อยอีกอยู่แล้ว

บนรถม้าเขา ฟู่จาวหนิงพิงหมอนอยู่ในอ้อมกอดเขา หลับลึก

เซียวหลันยวนก้มหน้ามองนาง มองไปมองมาก็เหมือนเห็นว่าริมฝีปากนางมีสะเก็ดขาวอะไรอยู่

เขายื่นนิ้วไปหนีบเบาๆ แต่มันเป็นเกล็ดเล็กๆ เหมือนทรายเท่านั้น ทว่าพริบตาตอนที่เขากำลังจะทิ้งไป จู่ๆ ก็เกิดความคิดประหลาดขึ้น นำมาลองดมดู

นิ้วของเขาตอนที่จับเจ้าเศษชิ้นนี้ขึ้นมาก็สัมผัสโดนปากนางด้วย

ตอนนี้พอดม เขากลับได้กลิ่นหอมหวาน

เซียวหลันยวนงงงัน

พวกเขาก่อนหน้านี้ที่เร่งเดินทาง ไม่มีเวลาได้กินพวกของว่างอะไรเลย

และเมื่อคืนก็ไม่มีเวลากิน

เดิมทีเขาก็เป็นห่วงฟู่จาวหนิงอยู่ตลอดว่าช่วยชีวิตไป๋หู่เป็นเวลานานตอนท้องว่างๆ อาจจะทนไม่ไหว

ดังนั้นเจ้าสิ่งที่มีกลิ่นหวานจางๆ เหมือนเศษของว่านี่มาจากไหนกัน?

เซียวหลันยวนขยี้เศษนั่นเบาๆ แล้วมันก็แตกลงทันที เป็นของกินจริงๆ ของกินประเภทขนม

เขารู้สึกแปลกใจมาก และไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ จู่ๆ ก็ก้มลงไป จูบริมฝีปากของฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงหลับลึกมาก

นางคงคิดไม่ถึง ว่าตอนที่นางหลับลึกขนาดนี้ เซียวหลันยวนยังมาจูบนางอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น ยังลองเลียริมฝีปากนางด้วย!

นางล้างปากแล้วแน่นอน แต่บนริมฝีปากยังมีรสหวานติดอยู่เล็กน้อย เพราะนางดื่มนมรสหวานกับขนมปังโรยมะพร้าวขูดน้ำตาลไอซิ่ง!

จะอย่างไรก็ยังคงมีติดอยู่ เช็ดแบบไม่ตั้งใจไม่มีทางเช็ดออกได้หมด

ดังนั้น เซียวหลันยวนจึงชิมโดนรสชาติของมะพร้าวขูดน้ำตาลไอซิ่งไป

ปากของนาง หวานมาก

รสชาติหวานที่เขาไม่เคยชิมมาก่อน

เซียวหลันยวนสายตาลุ่มลึกลงไปแล้ว

เสี่ยวเยว่กับสืออีสลับกันเขามาดูแลไป๋หู่

พวกเขาหลายคนเมื่อคืนก็อดนอนไม่ได้พักกันทั้งคืน ตอนนี้จึงพักผ่อนกันได้

แต่ก็ยังต้องมีคนคอยเฝ้า ไม่รู้ว่าคนของลัทธิเทพทำลายล้างจะย้อนกลับมาอีกหรือเปล่า

พวกเขาไม่รู้ ว่าท่านอ๋องของพวกเขาตอนนี้ทำอะไรอยู่ หรือว่าคิดอะไรอยู่

ฟู่จาวหนิงหลับนี้ลากไปถึงสองชั่วยาม

ตอนที่ตื่น เซียวหลันยวนกำลังพิงกำแพงรถหลับอยู่

ฟู่จาวหนิงพอลืมตาก็เห็นคางที่สันกรามคมชัดของเขา จึงอดเอื้อมมือไปสัมผัสเบาๆ ไม่ได้

เซียวหลันยวนไม่ตื่น

นางลุกขึ้นเบาๆ

หนุนตัวเขาอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าแข็งไปแล้วหรือยัง ฟู่จาวหนิงยังคิดว่านางหลับไปไม่นานเซียวหลันยวนก็หลับตามนางไป ไม่รู้เลยว่าเขาทำอะไรนาง และมองดูนางเงียบๆ จนในหัวมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นมา

นางหยิบพรมผืนหนึ่งคลุมเบาๆ ให้เขา ส่วนตนเองลงจากรถม้า