อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2138

"จริงด้วย คนพวกนั้นของแคว้นหมิ่น ยังอยู่ในเมืองหลวงไหม?"

เซียวหลันยวนดึงนางเข้ามาสวมกอด นั่งลงบนแคร่นิ่ม ลูบหลังนางเบาๆ ถอนหายใจ

"เจ้าว่าแปลกไหม พวกเขายังอยู่กัน ออกมาเป็นทูตที่แคว้นเจา แต่กลับอยู่กันนานขนาดนี้"

เกรงว่าพวกเขายังไม่ปล่อยวางเรื่องพาจาวหนิงออกไปจริงๆ

คิดถึงจุดนี้ เซียวหลันยวนก็โอบฟู่จาวหนิงแน่นขึ้นอีกหน่อย

ต้าต้าชื่อยังคิดจะแย่งจาวหนิงด้วย...

เขาทำไมถึงรู้สึกว่า มีแต่พวกสารเลวที่คิดจะแย่งคนของเขาอยู่ทั่วไปหมด?

"หนิงหนิง ข้าอยากจะทำให้เจ้าตัวเล็กลง เก็บไว้ในอกเสื้อ พาไปด้วยทุกที่ ไม่ให้ห่างกายเลยจริง"

เซียวหลันยวนซบลงข้างคอนาง ในน้ำเสียงมีความน้อยใจอยู่ด้วยหน่อยๆ

"มีคนมากมายรู้ว่าเจ้าเป็นสมบัติล้ำค่า"

ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยเห็นเขาสภาพนี้ จึงอดขำขึ้นมาไม่ได้

"เช่นนั้นท่านก็ดูแลข้าดีดีหน่อย"

"หรือว่าเรา ไปทำกุญแจมือมาสักคู่ แล้วคล้องเจ้ากับข้าไว้ด้วยกันดีไหม?" เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็มีความคิดดีๆ ขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"ท่านคิดอะไรอยู่น่ะ? หรือว่าท่านไม่ว่างใจข้าหรือ?"

"ข้าเครียดหน่อยๆ"

เขาโอบกอดนางอยู่ แล้วยังกลับมาถึงจวนอ๋องแล้วด้วย จะอย่างไรก็ผ่อนคลายลงมาบ้างแล้ว พูดไปพูดมาก็ลูบไปที่ส่วนอื่น

เส้นโค้งเว้าขึ้นลงนั้นช่างงดงามจับใจ

เซียวหลันยวนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่ในอ้อมกอดเขา ครู่เดียวก็สัมผัสได้แล้ว

ตัวนางร้อนผ่าวขึ้นทันที

เซียวหลันยวนลมหายใจสับสน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน