อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2165

ฟู่จาวหนิงหัวเราะออกมาอย่างทนไม่ไหวอีกครั้ง

"แผ่นดินขององค์จักรพรรดิ แต่ไม่ใช่ของเจ้านี่"

นางเดิมทีคิดว่าพระสนมอวี้เฟยจะทนได้มากกว่านี้ ใครจะคิดว่าแค่ไม่กี่คำก็ทำให้นางโกรธจนขาดสติได้แล้ว

ดูท่า พระสนมอวี้เฟยจะให้ความสำคัญกับฐานะและอำนาจในตอนนี้มาก

ตอนนี้ฐานะสนมคนโปรดราชวงศ์แคว้นเจา เป็นสิ่งที่นางคิดจะกุมไว้ให้มั่น

"ตัวข้า..."

"เอาล่ะ" ฟู่จาวหนิงตัดบทคำพูดพระสนมอวี้เฟยอย่างไม่เกรงใจ "ในเมื่อพระสนมอวี้เฟยตั้งครรภ์แล้ว เช่นนั้นก็ควรจะดูแลครรภ์ให้ดี อย่าไปสนใจเรื่องอื่นมากเกินไป แบบนี้จึงจะสงบใจได้"

นางลุกขึ้นยืน "เรื่องนั้นของพระสนมอวี้เฟย ข้าไม่เห็นด้วย ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลย ผู้ชายของข้า ไม่ยอมให้หญิงคนที่สองเข้ามาข้องเกี่ยว ใครเข้ามา ข้าจะเล่นงานให้ตาย"

พระสนมอวี้เฟยถลึงตาโต

ตอนนี้นางถูกฟู่จาวหนิงทำให้ตกตะลึงไปแล้ว

นางไม่อยากเชื่อ ว่าฟู่จาวหนิงกล้าได้อย่างไร? นางกล้าพูดเช่นนั้นออกมาได้อย่างไรกัน? แคว้นเจาไม่ใช่ไม่ชอบภรรยาเอกขี้หึงหรอกหรือ?

ในบ้านขุนนาง เพื่อจะขยายวงศ์ตระกูล และเพื่อให้มีคนมาคอยปรนนิบัติสามีในเวลาที่ตนเองไม่สะดวก ภรรยาเอกต้องใจกว้างหน่อย รับอนุภรรยาให้กับสามี จัดแจงหาสาวใช้ในห้องนอนให้สามีด้วย

อย่างอ๋องเจวี้ยนนี่ จะมีพระชายารองสักสองคน อนุภรรยาสี่คน มันก็เป็นเรื่องปกตินี่นา!

ฟู่จาวหนิงกลับแค่จะเพิ่มอีกสักคนก็ไม่ยอม ยิ่งไปกว่นั้นยังกล้าพูดในวังแบบนี้ว่า จะฆ่าผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามาในจวนอ๋องเจวี้ยนให้ตายอีก

นางกล้าได้อย่างไรกัน?

พอเห็นฟู่จาวหนิงหมุนตัวจะออกไป นางก็ร้องขึ้นอย่างร้อนรน "พระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวมา เลิกคิ้วขึ้น "พระสนมอวี้เฟยมีเรื่องอะไรรึ?"

"เจ้าทั้งขี้หึงทั้งร้ายกาจแบบนี้ อ๋องเจวี้ยนไม่รังเกียจเจ้าบ้างรึ?" พระสนมอวี้เฟยตอนนี้อยากรู้จุดนี้มากจริงๆ

ฟู่จาวหนิงไม่กลัวอ๋องเจวี้ยนเห็นนางเป็นแบบนี้หรือ?

"เขาชอบที่ข้าขี้หึงแบบนี้" ฟู่จาวหนิงตอบ

"เจ้าโกหก ไม่มีทางมมีผู้ชายแบบนี้หรอก เขาต้องโกหกเจ้าแน่!"

"ต่อให้เขากำลังหลอกข้า ข้าก็ไม่สนใจ แต่ถ้าเขากล้าแตะต้องหญิงสาวคนอื่น ข้าก็ไปได้ตลอดเวลา"

พระสนมอวี้เฟยถลึงตาโตอ้าปากค้าง

จู่ๆ นางก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมา "พระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้าอย่าเพิ่งไป ข้ายังมีอีกเรื่องที่จะบอกเจ้า ถ้าเจ้าไม่อยากให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน ข้ามีอีกความคิดหนึ่ง เจ้าลองฟังดูได้"

"ไม่ฟังได้ไหม?"

"ตัวข้าจะให้เจ้าฟัง!" พระสนมอวี้เฟยแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

นางประคองท้องเอาไว้

ฟู่จาวหนิงมองท้องนาง ถอนหายใจเบาๆ

หลังจากนี้ อาจจะได้เป็นองค์รัชทายาทน้อยของแคว้นเจาด้วย

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนควรจะรู้ไว้ แคว้นเจายังอ่อนแอกว่าต้าชื่อ อายุขององค์จักรพรรดิ ก็ไม่หวังจะเปิดศึกสงครามแล้ว ถ้าหากเกิดพ่ายแพ้จะส่งผลกระทบกับการปกครอง องค์จักรพรรดิปรารถนาให้แคว้นเจาเจริญรุ่งเรือง มั่นคงสงบสุข ดังนั้น ฝ่าบาทต้าชื่อถ้าบีบคั้นมาอย่างแข็งกร้าว องค์จักรพรรดิต้องประนีประนอมแน่ ยอมทำตามข้อเสนอของต้าชื่อ รับปากข้อเรียกร้องของต้าชื่อก่อน"

"ถึงตอนนั้น ก็ต้องส่งพระชายาอ๋องเจวี้ยนไปต้าชื่อ แน่นอน ถ้าเป็นเช่นนี้จริงๆ ฝ่าบาทก็จะไม่ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจ คงแต่งตั้งท่านเป็นองค์หญิงแน่..."

"ถ้าเจ้าจะบอกว่าเจ้าเป็นพระชายาแล้ว? ถ้าเจ้าต้องเสียสละเพื่อแคว้นเจา ต้องไปต้าชื่อ เช่นนั้นก็ไม่อาจเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้อีกแล้ว ถึงตอนนั้น ขุนนางทั้งราชสำนักก็จะคุกเข่าขอร้องให้อ๋องเจวี้ยนกับเจ้าหย่ากัน เขาเป็นอ๋องแคว้นเจา เขาจะยอมเป็นคนผิดเพื่อเจ้าหรือ?"

ฟู่จาวหนิงฟังถึงตรงนี้ก็รู้สึกอยากขำข้นมาอีก

นี่คือแผนขององค์จักรพรรดิหรือ?

นางยังคิดว่าจะเข้ามาดูสุขภาพขององค์จักรพรรดิว่าเป็นอย่างไรบ้างแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าองค์จักรพรรดิจะคิดหาวิธีให้นางกับอ๋องเจวี้ยนหย่ากัน แล้วส่งนางไปต้าชื่อ

ช่างคิดจริงๆ

แต่ว่า ถ้าหากฝ่าบาทต้าชื่อคิดจะลงแรงบีบคั้นจริง ขุนนางแคว้นเจาทางนี้ก็คงจะมาคุกเข่าอ้อนวอนอ๋องเจวี้ยนจริงๆ ให้เขาเสียสละเพื่อภาพรวม

พอถึงตอนนั้น ไม่แน่อาจจะดึงพวกหยวนอี้จากแคว้นหมิ่นเข้ามาเกี่ยวข้อง แคว้นหมิ่นอาจฉวยโอกาสนี้กดดันแคว้นเจาเพื่อจะดึงนางไปแคว้นหมิ่นอีก ซึ่งจักรพรรดิเจาคงจะยินดีเป็นอย่างยิ่งแน่ๆ

ถึงอย่างไร เป้าหมายของเขาก็คือจะทำลายเซียวหลันยวน

นางเป็น "จุดอ่อน" ในตอนนี้ของเซียวหลันยวน จะไม่ถูกใช้ประโยชน์ให้ไปตายแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

"เรื่องนี้ องค์จักรพรรดิมอบหมายให้เจ้ามาคุยกับข้าหรือ?" นางถาม

พระสนมอวี้เฟยตาเปล่งประกายวาบ