อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2172

อ๋องเจวี้ยนไม่ได้สวมหน้ากาก

ตอนนี้เขาปล่อยวางแล้ว ตอนนี้ที่มาพบพ่อลูกหยวนกังจากแคว้นหมิ่น เขาจึงปรากฏตัวด้วยใบหน้าแท้จริง ให้พวกเขาได้พิจารณาดีดี ว่าจะแย่งฟู่จาวหนิงไปจากข้างกายเขาได้ไหม

อ๋องเจวี้ยนบอกว่า หนิงหนิงของนางก็ชอบใบหน้านี้ของเขามาก

แล้วก็๖ามคาด อ๋องเจวี้ยนที่ไม่ได้สวมหน้ากาก ทำให้พ่อลูกหยวนกังตกตะลึงไป

หยวนกังเองก็คิดไม่ถึง ว่าอ๋องเจวี้ยนจะหน้าตางดงามขนาดนี้ ราวกับจันทร์กระจ่าง สุกใสและบริสุทธิ์

ชายหนุ่มคนหนึ่ง ใช้คำพรรณนาเช่นนี้ ไม่ได้มีความรู้สึกเป็นหญิงเลยแม้แต่น้อย

หยวนอี้เคยบอกกับเขา เมืองหลวงแคว้นเจาล้วนลือกันหว่าใบหน้าอ๋องเจวี้ยนราวกับเป็นผีร้าย ขู่เด็กให้ร้องไห้ได้ แต่เขาเดาว่า ฟู่จาวหนิงจะต้องรักษาหน้าของเขาแล้วแน่ๆ

ตอนนี้พอได้เห็น ก็พูดไว้ไม่ผิดจริงๆ

ฟู่จาวหนิงรักษาใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนจนหายดีแล้ว

หยวนอี้เหลือบมองเสี่ยวเซ่อผาดหนึ่ง

สายตาของเสี่ยวเซ่อหยุดอยู่บนหน้าอ๋องเจวี้ยนตลอด ในดวงตาคู่สวยที่น่าตกตะลึงนั่น เต็มไปด้วยแสงประกายดาว

หยวนอี้แต่ก่อนเคยได้ยินคำหนึ่งพูดไว้ว่า หญิงสาวคนหนึ่ง ตอนที่งดงามที่สุด ก็คือตอนที่นางเห็นชายหนุ่มที่ทำให้ตนเองหวั่นไหวได้

และตอนนี้เอง เสี่ยวเซ่อก็งดงามไร้ที่ติเลยจริงๆ

หยวนอี้รู้สึกขึ้นมาอีกครั้ง ว่าแผนการนี้ของท่านพ่อ มันไว้ใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เซียวหลันยวนรู้ว่าในห้องนี้ยังมีคนอื่น แต่เขาก็แค่กวาดตาอย่างรวดเร็วเท่านั้น น่าจะรู้ว่าเป็นหญิงสาวที่กอดพิณอยู่คนนี้

ส่วนอายุเท่าไร หน้าตาเป็นอย่างไรเขาไม่ได้สนใจเลย

กระทั่งว่า ตอนที่เหลือบมองไป เขายังคิดถึงฟู่จาวหนิงขึ้นมาเพราะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งด้วยซ้ำ

และไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างในวัง

ถ้าหญิงสาวสองคนในวังหลังขององค์จักรพรรดินั่นทำให้นางยุ่งยาก ก็อย่าโทษเขาที่ยื่นมือเข้าไปต่อยคนในวังแล้วกัน

"อ๋องเจวี้ยน?" หยวนกังลุกขึ้นยืน

"ใต้เท้าหยวนไม่ต้องมากพิธี นั่งเถอะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

หยวนกังแค่จะลุกขึ้นต้อนรับเท่านั้น ไม่คิดที่จะคารวะอะไร พวกเขามีความหยิ่งในศักดิ์ศรีของแคว้นใหญ่อยู่ ที่ลุกขึ้นต้อนรับได้ ก็ถือว่ามีมารยาทให้สูงมากแล้ว

แต่พอถูกอ๋องเจวี้ยนพูดคำนี้เข้า เขาก็หงุดหงิดขึ้นมานิดๆ ไม่ได้คิดจะทำความเคารพเสียหน่อย ตอนนี้เหมือนถูกอ๋องเจวี้ยนละเว้นพิธีให้เสียอย่างนั้น รู้สึกเหมือนด้อยกว่าขึ้นทันที

เขารู้สึกว่าพูดเปิดประเด็นตรงๆ คงไม่ดีนัก ควรจะค่อยๆ ตะล่อมบรรยากาศดูก่อน

แต่อ๋องเจวี้ยนก็ไม่ให้โอกาสเขาเลย ตอบกลับมาแค่คำเดียว "ดังนั้นพวกท่านอยู่แคว้นเจาตั้งนานแบบนี้ทำไมกัน? ยังไม่กลับแคว้นหมิ่นอีกหรือ?"

เสียงหัวเราะหยวนกังขาดไปทันที

"หรือว่าอ๋องเจวี้ยนไม่ต้อนรับพวกเรา?"

"ข้าก็ไม่ค่อยจะต้อนรับเท่าไรจริงๆ นั่นล่ะ แต่ความเห็นข้ามันไม่ได้สำคัญนัก"

คำพูดของอ๋องเจวี้ยน ทำให้หยวนกังหน้าเสียขึ้นอีกครั้ง

พูดจาไม่เกรงใจกันเลย!

"จักรพรรดิเจากับพวกขุนนางเกษตร แล้วก็เหล่าประชาชนในเมืองหลวง ก็ค่อนข้างต้อนรับพวกเราอยู่นะ"

"อืม ตอนแรกก็เป็นเช่นนั้นนั่นล่ะ แต่พวกท่านอยู่นานเกินไปแล้ว พอนานไปความกระตือรือร้นก็หมดไปแล้วด้วย ได้ยินว่าคณะทูตเองก็มีคนไม่น้อยนี่ พักอยู่ในวังราชนิเวศน์ก็กินดื่มใช้จ่ายไปมหาศาล ที่จ่ายไปก็เงินของคลังหลวงแคว้นเจาทั้งนั้น"

หยวนกังหน้าเกร็งขึ้นมา "แคว้นเจาขัดสนขนาดนี้เชียวหรือ?"

ยังคิดเล็กคิดน้อยเรื่องการกินของพวกเขาอีก?