อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2177

เสี่ยวเซ่อก่อนหน้านี้ถูกอ๋องเจวี้ยนสาดสุราใส่ แม้ส่วนใหญ่จะสาดไปบนหน้านาง แต่พอไหลจากใบหน้านางลงมา เสื้อผ้าจึงเปียกชื้นเป็นดวง

บวกกับเสื้อผ้านางเดิมทีก็บางอยู่แล้ว ส่วนหน้าอกตอนนี้แทบจะโปร่งใส่ออกมาเลยทีเดียว

ชิงอีตามเข้ามานั่งในรถม้า

เขาไม่ต้องให้อ๋องเจวี้ยนเอ่ยปาก ดึงเอาพรมผืนหนึ่งโยนไปทางเสี่ยวเซ่อทันที ให้นางคลุมตัวไว้

ตอนนี้อากาศร้อน พรมผืนนั้นช่วงกลางวันคลุมไว้บนตัวก็ร้อนอบอ้าวมาก แต่ตอนนี้ใครสนล่ะว่านางร้อนหรือเปล่า?

"ห้ามดึงลงมานะ" ชิงอีสั่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

นี่ทำให้ท่าทางเสี่ยวเซ่อที่กำลังจะดึงลงมาแข็งทื่อไป

นางมองไปทางอ๋องเจวี้ยน เสียงหวานปนหวาดหวั่นขึ้นมา "เสี่ยวเซ่อค่อนข้างร้อน"

ชิงอีตัวสั่นขึ้นมา "พูดจาดีดีหน่อย! พูดกับท่านอ๋องพวกเรา เรียกแทนตัวเองว่าข้าน้อยก็พอ!"

เสี่ยวเซ่อบ้าเซ่อบออะไรกัน?

ออดอ้อนยั่วยวนเสียเหลือเกิน!

พระชายาไม่อยู่ ท่านอ๋องให้หยิงสาวคนนี้ขึ้นรถม้า เขาต้องคอยจับตาดูให้ดี จะให้ท่านอ๋องถูกแตะต้องไม่ได้

"ข้า ข้าไม่ใช่ข้าทาสนะ" เสี่ยวเซ่อก้มหน้าต่ำเอ่ยขึ้นมา

น้ำเสียงแบบนี้ น่าสงสารจับใจสุดๆ แต่น่าจะเพราะความงามเป็นเอกลักษณ์แบบต่างถิ่นของตัวนาง ความสงสารของนางจึงไม่ดูต้อยต่ำนัก กลับทำให้คนเกิดความรู้สึกเสียใจขึ้นมาได้ง่ายๆ ด้วย รู้สึกว่าไม่ควรปฏิบัติกับนางแบบนี้

"ไม่ใช่ทาสก็เรียกแทนตัวเองว่าข้า แค่นี้เจ้ายังพูดได้อยู่เลยนี่?" ชิงอีเอ่ยขึ้น

อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองเขา

ชิงอียืดหลังตรงทันที

สายตาท่านอ๋องต้องกำลังชื่นชม ต้องใช่แน่ๆ

ปกติเขาพูดเป็นเสียที่ไหน? ดูความฉลาดเฉลียวของเขาตอนนี้สิ