อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2186

"ไม่ใช่แบบนั้น ไม่ใช่เพื่อนกัน แล้วก็เข้ากันไม่ค่อยได้ด้วย"

คำพูดไม่ไว้หน้าของฟู่จาวหนิง ทำให้สีหน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นขาวซีดไป เล็บจิกลงไปกลางฝ่ามือ

นางเงยหน้าขึ้นมองฟู่จาวหนิงอย่างน่าสงสาร

คิดไม่ออกจริงๆ ทำไมฟู่จาวหนิงที่เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ใจกลับแข็งได้ขนาดนี้

ตอนหลังนางก็ไม่ได้พูดแล้วว่าจะแย่งอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิง ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่ไว้หน้านาง นี่มันขี้งกเจ้าคิดเจ้าแค้นเกินไปแล้ว

"ท่านพี่!" ฟู่จาวเฟยพอเห็นฟู่จาวหนิงก็ดีใจมาก

"พวกท่านมากันอย่างไร?" ฟู่จาวหนิงถาม

"อยากคุยกับเจ้าน่ะ คิดไม่ถึงว่าจะมีแขกเยอะขนาดนี้" สายตาฟู่จิ้นเชินตกไปอยู่บนหน้าเจ้าอารามโยวชิง สายตาดูลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย "คนนี้คือเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงหรือ?"

"ใช่แล้ว" ฟู่จาวหนิงตอบ

เจ้าอารามโยวชิงเองก็จ้องฟู่จิ้นเชินนิ่ง

"คุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ที่เลื่องชื่อในแคว้นเจาครั้งอดีตหรือ?" สายตาเจ้าอารามเองก็แปลกไปหน่อยๆ "ข้าทำไมถึงรู้สึก คุ้นหน้าตาเหลือเกิน?"

ฟู่จิ้นเชินเองก็พูดว่า "สกุลฟู่อย่างข้าก็รู้สึกคุ้นหน้าเจ้าอาราม"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนสบตากันผาดหนึ่ง

ทั้งสองคนรู้สึกแปลกประหลาด แม้ฟู่จิ้นเชินจะหนีตายอยู่ข้างนกสิบกว่าปี ไปสถานที่มาไม่น้อยพบคนมามากมาย แต่ก็น่าจะไม่เคยไปยอดเขาโยวชิงสิ

ส่วนเจ้าอารามก็อยู่แต่ในยอดเขาโยวชิง ลงจากเขาน้อยครั้งมาก พวกเขาควรจะไม่มีโอกาสพอหน้ากัน

"ท่านพ่อ นั่งก่อนค่อยคุยกัน" ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดจะให้ฟู่จิ้นเชินพาเสี่ยวเฟยไปพักผ่อนข้างหลังก่อน จะได้ไม่ต้องมาอยู่รวมกับคนพวกนี้ แต่พอเห็นสถานการณ์ตอนนี้ นางก็ไม่คิดจะให้พวกเขาหลบเลี่ยงอีกแล้ว

ฟู่จิ้นเชินเดินมานั่งลงข้างๆ นาง เสี่ยวเฟยก็นั่งลงข้างเขาทันที

พอเห็นแบบนี้ จวนอ๋องเจวี้ยนคืนนี้ก็ดูคึกคักดีเหลือเกิน