อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2185

ฟู่จาวหนิงเม้มปาก มองเขา

"อื๋อ?"

เซียวหลันยวนสบตานางกลับด้วยท่าทีไต่ถาม

"นั่น" ฟู่จาวหนิงกดเสียงต่ำ "ถ้าหากข้าตั้งท้องล่ะ?"

เซียวหลันยวนตาเป็นประกาย สะกดความดีใจไว้ไม่อยู่ สายตาเลื่อนลงไปมองท้องของนาง

ให้ตาย พอเห็นปฏิกิริยาเขา ฟู่จาวหนิงก็เข้าใจความหมายแล้ว

อ๋องเจวี้ยนคงอยากเป็นพ่อแล้ว

แต่ว่าพอพูดขึ้นมา ชายหนุ่อายุขนาดนี้ในแคว้นเจา พอแต่งงานแล้วส่วนใหญ่ก็เป็นพ่อคนกันหมด

กระทั่งหลายคนไม่ใช่แค่มีลูกคนเดียวด้วย

"ถ้าหากในท้องหนิงหนิงมีลูกของข้าแล้วจริงๆ เช่นนั้นก็คลอดออกมาเถอะ"

เซียวหลันยวนไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะเป็นพ่อขนาดนั้น แต่ถ้าหากมีจริงๆ เขาก็รู้สึกว่าน่ายินดีมาก

เขามีความลับหนึ่งที่ยังไม่ได้เผยออกไป

ช่วงนี้เขารู้สึกมาตลอดว่าบนตัวฟู่จาวหนิงมีความลับที่เขาไม่กล้าจะจินตนาการอยู่ เหมือนว่าบางครั้งทั้งที่นางอยู่ไม่ไกลแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ยินลมหายใจของนางเลย

เซียวหลันยวนไม่อยากไล่ถาม แต่อันที่จริงในจิตใต้สำนึกก็ยังกังวลอยู่

ถ้าเผื่อวันไหน นางหายตัวไปจริงๆ ล่ะ?

แต่ถ้าหากในท้องนางมีสายเลือดของเขาอยู่ เขายังรู้สึกว่า นี่ยังเป็นสายใยเชื่อมโยงพวกเขาที่แน่นแฟ้น พอมีลูก ฟู่จาวหนิงอาจจะรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งในบ้านแห่งนี้มากขึ้น

ถ้ามีลูกที่เป็นสายเลือดของนางเชื่อมโยงไว้ บางทีอาจจะผูกมัดนางไว้ให้มั่นคงขึ้นได้

แต่แม้เขาจะมีความคิดแบบนี้ ก็ไม่ได้ต่ำช้าขนาดจงใจจะให้นางรีบตั้งท้อง

จะมีลูกหรือไม่มีลูก ก็ให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ

ยามที่สองคนมีสัมพันธ์ เขาทำตามความรู้สึกจากใจจริงและร่างกาย ล้วนเป็นสัญชาตญาณที่เขาอดกลั้นไม่ได้ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดทั้งสิ้น

ถึงอย่างไรจาวหนิงก็งามขนาดนี้ ร่างกายก็เข้ากันกับเขาได้ดี ใครจะไปอดใจไหว?

เซียวหลันยวนตอนนี้ทุกครั้งที่นึกขึ้นมาว่าคอยอยู่เคียงข้างนางมาตลอดถึงสามปี ก็ยังรู้สึกไม่อยากเชื่อ ว่าทนอยู่ได้อย่างไรกัน?

"กินข้าวเถอะ ข้าคิดว่าคงยังไม่ได้ตั้งท้องเร็วขนาดนั้น"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือลูบท้องของตนเอง นางมีลางสังหรณ์ว่าน่าจะยังไม่ถึงเวลา

พอกินข้าวเย็นเสร็จ ฟู่จาวหนิงก็นึกเรื่องเสี่ยวเซ่อคนนั้นขึ้นมา

"จะไปดูหรือ?"

"ไปดูเสียหน่อยก็ดี ถือว่าย่อยอาหารไปด้วย" เซียวหลันยวนจูงมือนาง "แต่ว่า หนิงหนิงต้องคอยปกป้องข้าด้วยนะ"