อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2194

เซียวหลันยวนเกิดจิตสังหารต่อตัวหยวนอี้

ฟู่จาวหนิงกุมมือเขาแน่น

นางมองหยวนอี้ เห็นแม่นางคนนี้เชิดคาง มีสีหน้ามั่นอกมั่นใจ และยังดูหยิ่งทะนงเอามากๆ

หลังจากถูกเปิดเผยตัวตนหญิงสาว หยวนอี้กลับดูคมกริบเสียยิ่งกว่าตอนที่แต่งเป็นชายเสียอีก ราวกับเป็นกระบี่ที่พร้อมทิ่มแทงคนอยู่ตลอดเวลา

คนแบบนี้น่าจะดื้อรั้นมาก

หยวนอี้มีทิฐิของนางอยู่

เดิมทีนี่เป็นเรื่องของตัวนางเอง ไม่มีใครมาจัดการได้ แต่หยวนอี้ทำผิดที่ คิดจะดึงคนอื่นเข้ามาในแผนการนาง กลายเป็นตัวหมากของนาง จนต้องเดินไปตามเส้นทางของนาง

เอาแค่ตอนนี้ เจ้าอารามก็ยังค่อยๆ พูดขึ้นมาคำหนึ่ง "ข้าเองก็รู้สึกว่า เหตุผลของแม่นางหยวนแม้จะดูหยาบกระด้างแต่ก็ไม่ผิดเพี้ยนจากความเป็นจริง ไม่ใช่ว่าข้าบอกว่าอายวนไม่ดี เพียงแต่ว่า พวกเจ้าไม่ค่อยเหมาะสมกันจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงกัดฟัน

นางยังไม่ทันพูดอะไร ฟู่จิ้นเชินก็เอ่ยปากขึ้นแล้ว

"น่าขันเหลือเกิน"

ทุกคนมองไปทางเขา อะไรที่น่าขันกัน?

"ข้ากับแม่ของจาวหนิงก่อนหน้านี้ถูกคนของลัทธิเทพทำลายล้างใส่ร้าย ลูกเขยของข้าก็ยังเป็นแค่เด็กทารก เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย การคิดจะหาตัวพวกเราเพื่อหาความจริงมันผิดตรงไหน? พวกเราถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษลัทธิเทพทำลายล้าง"

"ตอนนี้พวกเราไม่ได้ถือสาเรื่องในตอนนั้นแล้ว ลูกชายข้าเองก็หาตัวกลับมาได้แล้ว เขาเองก็ไม่ได้เคียดแค้นพี่เขยเขาด้วย พ่อของข้าก็ไม่ได้หวนนึกถึงความทุกข์ในอดีตอีก พวกเราล้วนไม่ใส่ใจกัน แล้วคนนอกอย่างท่านกลับมาใส่ใจแทนพวกเราหรือ?"

ฟู่จิ้นเชินหัวเราะขึ้นมา เขาพูดน้ำเสียงเนิบนาบ "พวกเรายังต้องขอบคุณท่านด้วยว่างั้น? แม่นางหยวน น้ำใจของท่าน พวกเราเองก็มีสิทธิ์ที่จะไม่รับ ถูกต้องไหม?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกโล่งขึ้นมาแล้ว!

นางไม่ชอบท่าทีแบบนั้นของเจ้าอาราม!

แต่คำพูดเหล่านี้ ถ้าพูดโดยเซียวหลันยวนก็ไม่เหมาะจริงๆ เขาไม่มีทางพูดสิ่งเหล่านี้ เซียวหลันยวนนับถือเจ้าอารามมาก

แต่พ่อของนางพูดไม่ได้ผิดอะไร เขากับเจ้าอารามถือเป็นคนรุ่นเดียวกันหรือเปล่า?

"ดังนั้น เจ้าอารามก็ควรจะปล่อยวางความคิดแบบพ่อลง แล้วเคารพการตัดสินใจของอายวนหรอกหรือ?" ฟู่จิ้นเชินเลิกคิ้วกับเจ้าอาราม

เจ้าอารามโยวชิงก็สบสายตาตอบมา สายตาทั้งสองคนประสานกันกลางอากาศ

ราวกับมีประกายไฟ