อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2193

ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกว่าตรรกะของนางมันน่าประทับใจซะเหลือเกิน

"เพราะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เลยถือว่าพวกท่านไม่ได้ทำอะไรไว้อย่างนั้นหรือ? ไม่เกิดเรื่อง ก็เพราะอายวนเก่งกาจ ไม่ใช่เพราะพวกท่านเก็บมือได้ทันเวลา"

ฟู่จาวหนิงมองหยวนอี้อย่างเย็นชา น้ำเสียงเองก็เย็นชาขึ้นมา

"ไม่ว่าจะผลลัพธ์อะไร ก็ลบเรื่องแผนร้ายที่พวกท่านหาแม่นางมา วางแผนคิดจะยั่วยวนสามีข้า วางแผนให้ความรักของเราสามีภรรยาต้องร้าวฉานออกไปไม่ได้"

"พวกท่าน ใช้วิธีการต่ำช้า เป้าหมายก็ไร้ยางอาย ข้าพูดชัดเจนพอแล้วหรือยัง? ดังนั้น แม่นางหยวนคิดว่า ข้าจะเลือกออกจากแคว้นเจาไปกับคนแบบพวกท่านหรือ?"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน" หยวนอี้หน้าเปลี่ยนสี

"แล้วก็ เมื่อครู่ท่านก็ยังพูดว่า เสี่ยวเซ่ออาจจะถูกคนในราชวงศ์แคว้นหมิ่นของพวกท่านซื้อตัวไป นั่นก็อธิบายได้ว่า นอกจากท่านแล้ว คนในราชวงศ์แคว้นหมิ่นก็ล้วนไร้ยางอายมาก ถึงกลับมองอ๋องเจวี้ยนของแคว้นเจาเป็นสิ่งของที่สามารถปล้นชิงใช้ประโยชน์ได้"

"จากราชวงศ์ ลงไปจนถึงขุนนางของพวกท่าน ล้วนเป็นพวกใจดำไส้เน่ากันทั้งนั้น ท่านทำไมถึงคิดว่า ข้าต้องตามท่านไปที่แคว้นหมิ่นด้วย"

ฟู่จาวหนิงพูดแบบไม่เกรงใจเลยสักนิด

ถึงอย่างไรนางตอนนี้ก็ดูถูกแคว้นหมิ่นมากจริงๆ

ก็มองว่านางใจคับแคบแล้วกัน ถึงอย่างไร นางก็ไม่มีความรู้สึกดีดีกับแคว้นหมิ่นอยู่แล้ว

หยวนอี้สีหน้าเปลี่ยนไป

นางคิดไม่ถึง ว่าพอผ่านการกระทำเหล่านี้ ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกรังเกียจแคว้นหมิ่นขึ้นมา

นางเองก็รู้สึกหยิ่งทะนงมาตลอดจริงๆ นางรู้สึกว่าแคว้นหมิ่นแข็งแกร่งที่สุด หลังจากมาแคว้นเจาก็มีจิตใจที่ถือตนเหนือกว่าผู้อื่น

นางอยากจะพาฟู่จาวหนิงไป ในจิตใต้สำนึกก็รู้สึกมาโดยตลอด ว่าแค่ใช้คำว่าแคว้นหมิ่นออกมา ก็มีแรงดึงดูดอย่างมากต่อตัวฟู่จาวหนิงแล้ว

ตอนนี้สายตาอ๋องเจวี้ยนที่มองนางราวกับธนูแหลมคม แต่นางก็ไม่กลัว

อ๋องเจวี้ยนยังกล้าสังหารนางที่นี่หรือ?

"ครอบครัวพวกท่านรับความขมขื่นมาสิบกว่าปี ตอนนี้ก็ลบทิ้งได้แล้วหรือ?"

นางมองไปทางอ๋องเจวี้ยน "อ๋องเจวี้ยนคิดจะฆ่าข้าหรือ? จากที่ข้ารู้ จักรพรรดิแคว้นเจายังหาเหตุผลลงโทษท่านอยู่พอดี ถ้าท่านสังหารข้า แล้วจักรพรรดิเจาจะไม่มใช่ข้อหาสังหารทูตโดยพลการ แล้วริบทรัพย์จวนอ๋องเจวี้ยนของท่านหรือ?"

นางเชิดคาง "หรือก็คือ ท่านเหมือนเดินอยู่บนน้ำแข็งบางๆ แล้วยังจะผูกมัดหมอเทวดาฟู่ให้มาใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงเช่นนี้กับท่าน มันไม่เห็นแก่ตัวไปหรือ?"

นางไม่ได้พูดอะไรผิด!

เซียวหลันยวนกำมือแน่น จนข้อต่อนิ้วลั่นดังเป๊าะ