อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2203

แต่เบื้องหน้านางก็ลายตา เสี่ยวเซ่อที่ประคองอยู่ในมือถูกจงเจี้ยนหิ้วออกไปในพริบตา

จงเจี้ยนกระโจนตัว บินแฉลบ หิ้วเสี่ยวเซ่อออกไปนอกกำแพงเรือน

"อ๋องเจวี้ยน!" หยวนอี้ร้องลั่น

ด้านนอก มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

หยวนอี้เองก็ได้ยินแล้ว นางหน้าถอดสี รีบยกเท้าพุ่งออกไป

ด้านนอกจวน ข้างกำแพง จงเจี้ยนชักกระบี่ยาวกลับ เลือดสดซ่านกระเซ็น สีเลือดสาดเข้าไปในดวงตาเขา

ร่างของเสี่ยวเซ่ออ่อนยวบล้มลง

ในลานบ้าน ฟู่จาวหนิงเอียงหน้ามองเซียวหลันยวน

"ท่าน"

นางไม่คิดว่าเซียวหลันยวนจู่ๆ จะสั่งฆ่าคนแบบนี้

แต่ว่า นางเองก็ไม่ได้ห้าม

ไม่มีเหตุผลที่ถูกคนมากดขี่หัวขนาดนี้แล้วยังต้องปล่อยไว้

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเดาว่า เป็นเพราะพลังสังหารของเสี่ยวเซ่อมีมากเกินไป

พวกเขาสองคนอาจจะไม่ติดกับ แต่คนอื่นก็ไม่แน่ ขนาดจงเจี้ยนยังเกือบจะทานไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย

ถ้าหากคนข้างกายพวกเขาถูกควบคุม นั่นก็เท่ากับหันหลังให้กับคมดาบศัตรูแล้ว

อันตรายเช่นนี้ เซียวหลันยวนต้องสังหารทิ้งแน่นอน

พอคิดถึงจุดนี้ ฟู่จาวหนิงก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ต้องมาคิดหาวิธีรับมือการถามหาความรับผิดชอบจากฝ่าบาทหรือเปล่า?"

นางเดาได้ ว่าองค์จักรพรรดิไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปแน่

"เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจัดการเอง"

เซียวหลันยวนลูบหัวนาง ไม่อยากให้นางกังวลนัก

ฟู่จิ้นเชินขมวดคิ้ว "นี่เป็นคนที่แคว้นหมิ่นส่งเข้ามา พวกเขามีความทะเยอทะยานขนาดนี้ ฝ่าบาทก็ควรจะคิดให้เข้าใจถึงจะถูก"

หลักการควรเป็นแบบนี้