อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2203

แต่เบื้องหน้านางก็ลายตา เสี่ยวเซ่อที่ประคองอยู่ในมือถูกจงเจี้ยนหิ้วออกไปในพริบตา

จงเจี้ยนกระโจนตัว บินแฉลบ หิ้วเสี่ยวเซ่อออกไปนอกกำแพงเรือน

"อ๋องเจวี้ยน!" หยวนอี้ร้องลั่น

ด้านนอก มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

หยวนอี้เองก็ได้ยินแล้ว นางหน้าถอดสี รีบยกเท้าพุ่งออกไป

ด้านนอกจวน ข้างกำแพง จงเจี้ยนชักกระบี่ยาวกลับ เลือดสดซ่านกระเซ็น สีเลือดสาดเข้าไปในดวงตาเขา

ร่างของเสี่ยวเซ่ออ่อนยวบล้มลง

ในลานบ้าน ฟู่จาวหนิงเอียงหน้ามองเซียวหลันยวน

"ท่าน"

นางไม่คิดว่าเซียวหลันยวนจู่ๆ จะสั่งฆ่าคนแบบนี้

แต่ว่า นางเองก็ไม่ได้ห้าม

ไม่มีเหตุผลที่ถูกคนมากดขี่หัวขนาดนี้แล้วยังต้องปล่อยไว้

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเดาว่า เป็นเพราะพลังสังหารของเสี่ยวเซ่อมีมากเกินไป

พวกเขาสองคนอาจจะไม่ติดกับ แต่คนอื่นก็ไม่แน่ ขนาดจงเจี้ยนยังเกือบจะทานไม่ไหว ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย

ถ้าหากคนข้างกายพวกเขาถูกควบคุม นั่นก็เท่ากับหันหลังให้กับคมดาบศัตรูแล้ว

อันตรายเช่นนี้ เซียวหลันยวนต้องสังหารทิ้งแน่นอน

พอคิดถึงจุดนี้ ฟู่จาวหนิงก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ต้องมาคิดหาวิธีรับมือการถามหาความรับผิดชอบจากฝ่าบาทหรือเปล่า?"

นางเดาได้ ว่าองค์จักรพรรดิไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปแน่

"เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจัดการเอง"

เซียวหลันยวนลูบหัวนาง ไม่อยากให้นางกังวลนัก

ฟู่จิ้นเชินขมวดคิ้ว "นี่เป็นคนที่แคว้นหมิ่นส่งเข้ามา พวกเขามีความทะเยอทะยานขนาดนี้ ฝ่าบาทก็ควรจะคิดให้เข้าใจถึงจะถูก"

หลักการควรเป็นแบบนี้

เสี่ยวเซ่อตายแล้ว เขาเสียหายอย่างมหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ากลับไปแคว้นหมิ่น เขาก็ไม่รู้จะไปอธิบายกับฝ่าบาท กับเผ่าของเสี่ยวเซ่ออย่างไร!

ภายใต้ความโกรธเคือง วันต่อมาหยวนกังก็พาหยวนอี้เข้าวัง กดดันไปทางฝ่าบาท ให้จัดการลงโทษอ๋องเจวี้ยน!

ความกังวลของฟู่จาวหนิงก็เป็นจริงแล้ว

องค์จักรพรรดิสนใจแต่แคว้นหมิ่น ไม่ได้สนว่าคนข้างนอกจะเข้ามาขี่ขึ้นหัว

พอเขาได้ยินเรื่องนี้ ปฏิกิริยาแรกขึ้นลิงโลดสุดๆ!

ในที่สุดก็มีโอกาสกำจัดอ๋องเจวี้ยนได้เสียที

ส่วนทูตแคว้นหมิ่นนั่น ตอนนี้ถึงจะบีบคั้นเข้ามาแล้วทำไมกัน? พวกเขาเดี๋ยวก็ไปกันแล้ว รอพวกเขากลับไปแคว้นหมิ่น ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาแล้ว ตอนนี้ถูกพวกเขาลดหน้าตาลงบ้าง แต่สามารแลกกับการทำให้ความปรารถนาของตนเองที่มีมายาวนานเป็นจริงได้ คุ้มค่าอยู่!

ดังนั้น องค์จักรพรรดิจึงออกพระราชโองการทันที

ให้ราชองครักษ์ล้อมจวนอ๋องเจวี้ยนไว้ สั่งให้อ๋องเจวี้ยนส่งตัวจงเจี้ยนออกมา ตัดหัวเขาทิ้งเสีย เพื่อปลอบประโลมทูตแคว้นหมิ่น