อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2207

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงไม่ได้รู้สึกว่าตนเองผูกพันกับแคว้นเจาสักเท่าไร

ในใจนางมีบ้านเกิดอีกแห่งหนึ่ง

ดังนั้นอยู่ที่นี่ นางรู้สึกว่ามีบ้านก็คือมีบ้าน บ้านอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็เป็นแคว้นของนาง

"พวกเราก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้กลับมาแคว้นเจาอีกไม่ได้เสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงปลอบเซียวหลันยวน เพราะดูแล้วเหมือนเขาจะดูทิ้งแคว้นเจาไม่ลงมากกว่านางอีก

"เอาไว้พอพวกเราลงตัวหมดแล้ว ก็ยังกลับมาแคว้นเจาได้ กระทั่งว่า พวกเราเองก็สามารถาลูกกลับมาได้ด้วย พวกเราซื้้อบ้านในเมืองหลวงไวสักสองหลังด้วยชื่อคนอื่น จากนี้พวกเราก็ยังมีบ้านให้กลับ"

ท่องเที่ยวน่ะ กลับมาพักสักหน่อยคงไม่มีปัญหาอะไร

ส่วนเรื่องบ้านจะใส่ไว้ในชื่อใคร เรื่องนี้ให้เซียวหลันยวนจัดการ เขาจัดการได้อยู่แล้ว

"ท่านคิดดูสิ จักรพรรดิเองก็ไม่มีทางอยู่ในตำแหน่งได้ตลอดหรอก เขาเองก็อายุมากกว่าพวกเราเยอะ"

ฟู่จาวหนิงกระทั่งตอนที่พูดคำนี้ ยังส่งสายตาให้เซียวหลันยวนด้วย

"ท่านคิดว่ายังมีองค์ชายที่พอไหวบ้างไหม..."

เซียวหลันยวนเดิมทีในใจก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย

มารดาของนางเป็นคนตงฉิง แต่เสด็จพ่อของเขาเป็นไท่ซ่างหวงของแคว้นเจานี่สิ ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่รู้ตัวตนฐานะของมารดาตนเอง จึงมองแคว้นเจาเป็นแคว้นของตนเองไป

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนำตราประทับแคว้นเจา องครักษ์เงามังกร นอกจากไว้ปกป้องตัวเองแล้ว อันที่จริงยังคิดไว้ว่าหากวันใดวันหนึ่ง ราชวงศ์แคว้นเจาสั่นคลอด เขาเองก็ยังช่วยเหลือได้ กวาดล้างความวุ่นวาย ประคับประคองจักรพรรดิองค์ใหม่

คิดไม่ถึงว่า ยังไม่ทันถึงวันนั้น พี่ชายของเขาก็ทนเก็บเขาไว้ไม่ได้แล้ว

ถ้าต้องออกจากแคว้นเจาจริงๆ หลังจากนี้ฟ้าห่างแผ่นดินไกล ไม่รู้ว่าแคว้นเจาจะเป็นอย่างไรบ้าง

ฟู่จาวหนิงพูดอีกว่า "จะว่าไป ตอนนี้จักรพรรดิดูคลั่งไปหน่อย ข้าว่าเขาคงมองท่านเป็นหนามยอกตาจริงๆ ยอกมายี่สิบกว่าปีจนเหมือนธาตุไฟเข้าแทรกหน่อยๆ แล้ว ถ้าไม่ดึงท่านออก ในสมองเขาก็คงไม่มีเรื่องอื่นอีก"

"บางทีพอท่านไปแล้ว เขาอาจจะสำนึกขึ้นมาก็ได้? ถึงตอนนั้นอาจจะหันมาทำเรื่องที่ถูกต้องได้เสียที"