อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2209

"แล้วท่านปูก็ยอมไปด้วยหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

เสียงนางเพิ่งขาดไป ผู้เฒ่าฟู่ก็อุ้มห่อผ้าเข้ามา

"ฟู่จิ้นเชิน เอาของพวกนี้ใส่เข้าไปในรถม้าด้วย" ผู้เฒ่าฟู่พูดคำนี้ จึงเพิ่งมองเห็นฟู่จาวหนิง ตาของเขาเป็นประกาย ยิ้มตาหยีเอ่ยขึ้นว่า "จาวหนิงกลับมาแล้วหรือ? ไม่ต้องกังวล พวกเราเก็บกันได้"

อันที่จริงในบ้านเดิมทีก็มีของไม่มากนักแล้ว

หลังจากที่พวกกาฝากก่อนหน้านี้ย้ายออกไป ฟู่จาวหนิงก็จัดระเบียบของในบ้านไปแล้วครั้งหนึ่ง

สองปีนี้ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวพอกลับมาของก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นสักเท่าไร

หนึ่งคือเดิมทีก็ไม่ได้มีเงินทองอะไร พวกเขาไม่อยากเอาจากฟู่จาวหนิงมากนัก สองคือ ฟู่จิ้นเชินก็ทุ่มกำลังทั้งหมดไปกับการหาเงินและสร้างเครือข่ายเส้นสาย ในบ้านก็แค่เก็บให้เรียบร้อย ของพอใช้ก็พอแล้ว

บวกกับตอนนี้ในบ้านพวกเขาคนมากขึ้น ดังนั้นพอเก็บกวาดขึ้นมาจึงไม่ได้ยุ่งยากนัก

หลังจากย้ายออกไปกลุ่มหนึ่ง ของที่เหลืออยู่เหล่านี้ ใช้สักสามคันรถก็ใส่ได้หมดแล้ว

ส่วนที่เหลือมีบางส่วนไม่จำเป็นต้องใช้ ฟู่จิ้นเชินก็มีการจัดการอีกแบบ

เขาใช้ชื่อเฉินซานซื้อบ้านเล็กอีกหลังไว้ ถึงตอนนั้นก็แอบขนของย้ายไปที่นั่น

ถ้าเผื่อหลังจากนี้มีโอกาสกลับมา ของที่นั่นค่อยนำออกมาใช้ก็พอ

"เจ้าเห็นแล้วนะ ปู่เจ้าก็ยินดีไปด้วย" ฟู่จิ้นเชินยิ้มๆ เรียกคนมารับห่อผ้าของผู้เฒ่าฟู่ไป

ผู้เฒ่าฟู่เดินมาตรงหน้าฟู่จาวหนิง ยื่นมือมาลูบหัวนาง แววตาคือความชื่นชม และปลอบประโลมไปด้วย

"จาวหนิงเอ๋ย ก่อนหน้านี้พวกเราปู่หลานสองคนก็อาศัยกันและกัน เดิมทีไม่ได้มีญาติอะไร สถานที่ที่เจ้าอยู่ ก็คือบ้านของเรา ตอนนี้ก็เช่นกัน ปู่อยากไปกับเจ้า ได้เจอเจ้าบ้างเป็นครั้งคราวก็พอ ส่วนจะอยู่ที่ไหนก็ไม่เป็นไร"

ฟู่จาวหนิงถลึงตาโต

"เจ้าอารามก็คนตงฉิงหรือ"

"ใช่เลย ดังนั้นพวกเราจะช้าเร็วก็ต้องไปตงฉิงอยู่ดี เจ้าก็ไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระอะไร ถือเสียว่าตระกูลฟู่เราออกไปตามหารากฐานของตระกูลแล้วกัน ข้าคิดว่า พาเสี่ยวเฟยออกไปหาประสบการณ์ด้วยก็ดี ไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ในเมืองหลวงตลอด"

ก็จริง ถ้าไม่ออกไป องค์จักรพรรดิก็ไม่ให้ฟู่จาวเฟยเหยียบเมืองหลวงเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ถึงเขาจะไม่พูด แต่ในใจก็อาจจะอดกลั้นไว้จนแย่แล้ว

"ในเมื่อท่านปู่กับท่านพ่อเห็นด้วยที่จะไปแล้ว ข้าก็ดีใจมาก" ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่พัวพันอะไรอีก

แต่ว่า ยังมีเซี่ยซื่อกับอันห่าวอีกนี่นะ?