อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2210

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึง ว่าเซี่ยซื่อกับอันห่าวก็ตัดสินใจไปกับพวกเขาด้วย

ยิ่งไปวก่านั้นพวกนางไม่มีลังเลเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยซื่อพอรู้ว่านางกลับมา ก็พาอันห่าวมาคุยกับนาง

"พ่อของเจ้าพอบอกว่าจะย้ายบ้านออกจากเมืองหลวง ข้าก็ไปถามเขาเลยว่าพาข้ากับอันห่าวไปด้วยได้ไหม" เซี่ยซื่อเอ่ยขึ้น

"น้าเซี่ย ท่านตัดใจออกจากเมืองหลวงได้หรือ?"

"เฮ้อ มีอะไรตัดใจไม่ได้กัน?" เซี่ยซื่อยิ้มๆ "บ้านฝ่ายหญิงข้าเดิมทีก็ไม่เหลือใครแล้ว แล้วก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันด้วย แล้วยังหย่าร้างไปแล้วอีก มีอะไรตัดใจไม่ได้กัน?"

นางถอนใจเบาๆ แต่ว่า การถอนใจนี้ไม่ใช่ความทุกข์ใจ แต่เป็นความโล่งใจ

"่ช่วงนี้ พวกตระกูลหลินก็ยังหน้าด้านแอบดอดมาหาอันห่าว นางบอกว่า พวกเขาคิดถึงเด็กจริงๆ อยากให้ความห่วงใยกับอันห่าว เรื่องนั้นข้าไม่ว่าอะไร แต่คนพวกนั้นกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ พวกเขามาหาอันห่าว ก็เพราะเห็นว่าพวกเราตอนนี้มีชีวิตที่ไม่เลว แล้วยังได้เป็นครอบครัวเดียวกับอ๋องเจวี้ยนแล้วก็เจ้าด้วย"

"ธุรกิจพ่อเจ้าก็ทำได้ดี มีกำไรอยู่ ดังนั้นพวกเขาเลยอิจฉาขึ้นมา อยากจะใช้อันห่าวเป็นสะพาน ดูว่าพวกเขาจะได้ประโยชน์อะไรบ้างหรือไม่ ก่อนหน้านี้ตระกูลหลินยังหน้าไม่อาย แอบมายุยงอันห่าว ให้อันหาวเอ่ยปากขอยาบำรุงหัวใจอะไรนั่นกับเจ้าด้วย"

เซี่ยซื่อตอนนั้นโมโหจัด ตอนนี้พูดพูดขึ้นมาก็ยังโมโห

"พวกเขาบอกว่ายาที่เจ้าสกัดพวกนั้น ด้านนอกขายกันราคาสูงมาก ถ้าตัวเองมีติดบ้านเอาไว้ก็ถือเป็นของไว้ช่วยชีวิตยามยากได้ ให้อันห่าวคอยมารับจากเจ้าบ่อยๆ แล้วยังสอนนางให้แกล้งป่วยอีก จะได้หลอกจากเจ้ามาได้เยอะหน่อย เชอะ พวกเขาก็โง่กันจริงๆ รู้ว่ายาของเจ้าดีมาก แล้วไม่รู้ว่าวิชาแพทย์ของนางดีกว่าหรือไง? แกล้งป่วยเนี่ยนะ คิดว่าปิดเจ้าได้เรอะ?"

เซี่ยซื่อกลัวว่าฟู่จาวหนิงจะคิดว่าพวกนางอยากไปด้วยเพราะฝืน เลยพูดออกมาให้ชัดเจนไปเลย

คำพูดเหล่านี้ก็อยากจะบอกกับฟู่จาวหนิงอยู่ แต่ก่อนแม้จะเคยพูดถึง แต่ตอนนี้ก็จะไปแล้วจริงๆ

"พ่อกับแม่เจ้าบอกว่า ถ้าข้ากับอันห่าวจะอยู่ต่อในเมืองหลวง พวกเขาก็จะจัดการเรื่องที่อยู่ให้พวกเรา จุดนี้ก็เชื่ออยู่ อันที่จริงตอนนี้ในมือข้าก็มีเงินไม่น้อยแล้ว เพียงพอจะใช้ชีวิตกับอันห่าวอยู่"

อันห่าวนั่งฟังเงียบๆ อยู่ข้างๆ ดูเชื่อฟังว่าง่ายมาก

"แต่ว่า ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะมีแค่แม่ลูกสองคนที่อยู่ด้วยกัน แล้วยังต้องคอยระวังพวกตระกูลหลินเข้ามาสร้างความลำบากอีก มีเรื่องอะไร ข้าก็ไม่มีแม้แต่คนให้ปรึกษาหรือช่วยตัดสินใจด้วย จาวหนิง พูดตรงๆ นะ แบบนั้นข้าเองก็ค่อนข้างหวั่นใจ"

เซี่ยซื่อมองฟู่จาวหนิง "ข้ารู้สึกว่าตามพวกเจ้าไปอุ่นใจกว่า"

"น้าเซี่ย พวกเราไปครั้งนี้ อันที่จริงยังไม่ยืนยันเลยว่าจะไปที่ไหน จะลงหลักปักฐานได้ทันทีหรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นหนทางก็ยาวไกล อาจจะมีอันตรายก็ได้"

ฟู่จาวหนิงยังต้องพูดกับนางให้ชัดเจนหน่อย

ฟู่จาวหนิงเหลือบมอง "เขียนให้ท่านนะ ท่านอ่านก่อนดีกว่า"

"ข้ากับเขาติดต่อกันน้อยมาก ก่อนหน้านี้ก็พ่อเจ้าก็บอกกับข้า ว่าควรเตรียมตัวล่วงหน้า ข้าถึงเขียนจดหมายหาเขา"

เสิ่นเชี่ยวฉีกจดหมาย รีบอ่านผ่านตารอบหนึ่ง แล้วยื่นส่งให้ฟู่จาวหนิง

"ข้าถามสถานการณ์ตระกูลเสิ่นที่ต้าชื่อทางนั้น ถ้าหากพวกเขาอยู่แล้วไม่สบายใจที่ต้าชื่อ พวกเราก็พอจะมาช่วยกันคิดหาทางออกได้ไหม"

ตอนนี้เสิ่นเสวียนตอบจดหมายกลับแล้ว

เสิ่นเสวียนเดาออกถึงความหมายของเสิ่นเชี่ยว เลยบอกพวกเขาตามตรง ถ้าหากออกจากเมืองหลวง ระหว่างทางมีร้านของตระกูลเสิ่นอยู่ตรงไหน ให้ไปหาใครเพื่อช่วยเหลือ

พอถึงสถานที่ที่เหมาะสม ก็ค่อยหาใครส่งจดหมายให้เขา บอกเป้าหมายของพวกเขากับเขาซะ

"ท่านลุงเล็กก็ช่วยลุงคนโตกลับมาแล้ว แต่ว่าลุงคนโตยังเปิดเผยตัวตนในต้าชื่อไม่ได้ ต้องคอยหลบซ่อนอยู่ คงจะไม่ค่อยเป็นอิสระนัก ถึงตอนนั้นก็ให้พวกเขามากับพวกเราก็พอ"

"ข้าเองก็คิดแบบนี้" เสิ่นเชี่ยวถอนใจโล่ง