อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2214

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าจักรพรรดิเจาไร้ยางอายจริงๆ

แบบไม่ต้องใช้ผ้ามาปิดเลยด้วยซ้ำ

เพื่อจะรับมือเซียวหลันยวน เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่พูดเหตุผลตรรกกะอะไรด้วย

ทั้งที่คิดจะตัดหัวจงเจี้ยนที่หน้าประตูจวนอ๋องแท้ๆ จะใช้วิธีแบบนี้กระตุ้นให้เซียวหลันยวนต่อต้าน แล้วใช้พฤติกรรมต่อต้านของเขามาลงโทษในข้อหากบฏแท้ๆ ยังจะมาพูดอะไรอีกว่าให้ส่งตัวตนออกมารับมือกับทูตก่อน?

"องค์จักรพรรดิคิดจะให้อายวนส่งองครักษ์ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ออกไปตัดหัวงั้นหรือ?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นอีก

นางจะดูว่าองค์จักรพรรดิจะตอบประโยคนี้ได้ไหม

องค์จักรพรรดิชะงักองค์จักรพรรดิชะงักไป

เดิมทีตอนนั้นคือทำแล้วก็ทำไป พอตอนนี้มาพูดถึงอีกที เขาก็ยอมรับออกมาตรงๆ ลำบาก

"นั่นไม่ใช่เพื่ออธิบายกับทูตของแคว้นหมิ่นหรือไรกัน?" เขาเอ่ยขึ้นแบบอึกอัก

"เพื่อนักแสดงคนหนึ่ง"

"นางเป็นนักแสดง แต่นั่นก็เป็นนักแสดงที่หยวนกังรักมาก" องค์จักรพรรดิโมโห

"แล้วอายวนของท่านไม่ใช่น้องชายสุดที่รักหรือ?"

แหวะ

ฟู่จาวหนิงพูดคำนี้จบ ตนเองยังรู้สึกขนลุก

ถ้าเซียวหลันยวนมาได้ยิน เขาคงจะกินข้าวไม่ลงแน่

ทุกคนรู้ดีแก่ใจ ว่าเขาเป็นหนามยอกตาที่องค์จักรพรรดิคิดจะถอนทิ้งนานแล้ว ตอนไหนกันที่เขาเป็นน้องชายสุดที่รัก?

มุมปากองค์จักรพรรดิกระตุก

เขาถลึงตามองจาวหนิง ในสายตาเขียนไว้อย่างชัดเจน:ทำไมเจ้าถึงถามออกมาแบบนี้?

"ไทเฮาเสด็จ"

ไทเฮาจู่ๆ ก็เข้ามาแล้ว องค์จักรพรรดิขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืน

ฟู่จาวหนิงเข้าใจขึ้นมาทันที ไทเฮาน่าจะมาเพราะเรื่องนี้

แล้วก็ตามคาด ไทเฮามายืนตรงหน้าพวกเขา มองนาง พิจารณาดูนางผาดหนึ่ง พอเห็นว่านางไม่เป็นไร ไทเฮาก็แอบถอนใจโล่ง

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็อยู่ที่นี่ด้วย"

"จาวหนิงคารวะไทเฮา" ฟู่จาวหนิงทำความเคารพเล็กๆ