อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2216

ในสวนดอกไม้หลวงไม่มีคนอื่นอยู่นานแล้ว

พอองค์จักรพรรดิโมโห พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็อยู่ ไทเฮาก็รีบตรงเข้ามา เหล่าขุนนางพอเห็นท่าไม่ดี ก็รีบถอยออกไปก่อนแล้ว

ตอนที่องค์จักรพรรดิกำลังจะระเบิดก็โบกมือให้พวกเขาออกไปอีก

ตอนนี้ที่นี่จึงเหลือจักรพรรดิกับขันทีข้างกาย ไทเฮากับแม่นมอาวุโสที่ประคองนางอยู่ จากนั้นก็ฟู่จาวหนิงอีกคน

แล้วก็ญังมีไก่ที่กำลังเขี่ยดินอยู่อีกตัวในพุ่มดอกไม้ไม่ไกลนัก

พูดมาถึงตรงนี้ ก็ไม่มีความคิดจะต้องปิดบังอะไรอีกแล้ว

จักรพรรดิเองก็ปล่อยเลยตามเลย

เขามองไทเฮา สายตาดุดันเคียดแค้น

ไทเฮาถูกเขาจ้องด้วยสายตาเช่นนี้เป็นครั้งแรก ก็ยังอดถอยมาก้าวหนึ่งไม่ได้

"ตอนนี้ข้าคิดออกแล้ว ตอนนั้นข้ามีโอกาาส ที่จะให้เสด็จพ่อส่งเซ๊ยวหลันยวนไปประจำในพื้นที่ศักดินาอันห่างไกล สถานที่นั้นอากาศเลวร้ายมาก คนท้องถิ่นก็โหดเหี้ยมกีดกันคนนอก ภาษีเองก็ต่ำมาก ถูกแบ่งเป็นพื้นที่ศักดินาของเขานานแล้ว"

จักรพรรดิพูดอย่างเคียดแค้น "ถ้าตอนนั้นเซียวหลันยวนไปที่นั่นจริง ก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว! ไม่แน่บ้างทีข้าอาจจะยังคอยคิดถึงเขาบ้าง กระทั่งตบรางวัลอะไรให้เขาบ้าง"

ไทเฮาคิดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา

มาบอกอะไรว่าจะคอยคิดถึงอายวน? สถานที่อย่างภูเขายากจนคนก็ใจทรามแบบนั้น ถ้าอายวนไปจริงๆ ด้วยสุขภาพของเขาตอนนั้น ไม่ถึงสองปีก็ตายแน่นอน ยังจะรอให้เขาได้ตบรางวัลอะไรอีกที่ไหน?

"ตอนนั้นเสด็จพ่อก็รับปากแล้วแท้ๆ แต่ผลลัพธ์ก็คือท่าน เสด็จแม่ ตอนนั้นท่านมาปลอบข้า บอกว่าส่งเขาไปอยู่ไกลๆ ใครจะรู้ว่าเขาอาจจะออกจากวังจนมีชีวิตที่สุขสบายก็ได้? แล้วก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย ถ้าเผื่อเขาเติบโตขึ้นในพื้นที่ศักดินาของเขา หลังจากนี้ก็อาจะเป็นภัยขึ้นมาก็ได้ ท่านบอกว่า ให้คนอยู่ในสายตาเรายังไงก็สบายใจกว่า"

องค์จักรพรรดิตอนนี้พอคิดถึงเรื่องนั้นก็โมโหแทบคลั่ง

"ตอนนั้นข้าเชื่อจริงๆ ว่าเสด็จแม่ให้เขาอยุ่ในสายตาแล้วจะคอยทรมานเขาเป็นระยะ ข้าเชื่อแบบนั้นจริงๆ!"

นอกจากเรื่องนั้น ก็ยังมีอีกหลายครั้งที่เป็นทำนองนี้

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสงสัยเลยจริงๆ ตอนนี้พอมาคิด ก็พบว่าตอนที่เซียวหลันยวนยังเด็ก ยังไม่ปีกกล้าขาแข็ง ไทเฮาก็แอบปกป้องเขามาหลายครั้ง ช่วยเขามาแล้วหลายครั้ง

ไทเฮานิ่งงันไปพักหนึ่ง