อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2234

ขันทีพอเห็นท่าทางเช่นนี้ของพระสนมอวี้เฟย ก็ถอยตัวออกมา

ตอนที่มาบอกต่อหน้าองค์จักรพรรดิ สีหน้าจักรพรรดิก็ปั้นยากขึ้นแล้ว

"ตรวจสอบชัดเจนหรือยัง?"

"เรียนฝ่าบาท คนที่มาทำคลอดให้พระสนมอวี้เฟยล้วนเป็นคนที่นางเลือกมาเอง ยิ่งไปวก่านั้นก่อนและหลังทำคลอดก็ไม่ได้สัมผัสกับคนอื่นเลย ตรวจสอบชัดเจนแล้ว พวกนางไม่มีโอกาสที่จะเปลี่ยนตัวเด็กได้"

"ข้าก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ นางจับจ้องเขม็งเสียขนาดนั้น ก่อนหน้าก็ป้องกันจุดนี้ไว้ สั่งว่าก่อนและหลังนางคลอดเด็ก ในวังห้ามถือหรืออุ้มของอะไรที่มองไม่เห็นหน้าตาเข้าออก แล้วจะสลับตัวเด็กได้ยังไงกัน?"

"เด็กคนนั้น ข้าเห็นว่าตาลึกจมูกโด่ง ดูคลายกับลูกที่พระสนมหวนเฟยคลอดออกมาเลย ไม่เหมือนกับเด็กของแคว้นเจาพวกเรา เห็นได้ชัดว่ามีเป็นหน้าตาของแคว้นหมิ่น ไม่มีทางผิดแน่นอน" องค์จักรพรรดิถอนหายใจ

เขาเรียกคนไปตรวจสอบแล้ว หลังจากที่รู้ว่าพระสนมอวี้เฟยคลอดองค์หญิงออกมา สิ่งแรกที่ทำก็คือสั่งให้คนไปตรวจสอบมาอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

บวกกับหน้าตาของเด็กคนนี้ ไม่น่ามีอะไรผิดพลาด

คนแคว้นหมิ่นส่วนใหญ่มีหน้าตาแบบนั้น

"ข้าก็ผิดหวังมากจริงๆ พระสนมอวี้เฟยก่อนหน้านี้ยืนยันมาตลอด ว่าจะเป็นลูกชาย ข้าเองก็เชื่อมั่น ตอนนี้ดูท่า คนของแคว้นหมิ่นคงพูดจาไม่น่าเชื่อเสียแล้ว"

ฝ่าบาทผิดหวังจริงๆ คืนวันนั้นก็นอนไม่หลับ พอวันต่อมาสีหน้าก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

เดิมทีเขาคิดว่าคนที่เจอเรื่องยินดีสีหน้าจะแจ่มใส พอลูกของพระสนมหวนเฟยกับพระสนมอวี้เฟยคลอดออกมา เขาจะต้องดีขึ้นแน่ สำหรับเด็กสองคนนี้ เขาเองก็มีความหวังอยู่มาก ถึงอย่างไรเด็กสองคนนี้ก็เป็นเด็กที่ตั้งท้องขึ้นมากับพระสนมทั้งสองหลังจากที่ร่างกายเขาก่อนหน้านี้อ่อนแอลง

จิตใต้สำนึกเขากระทั่งรู้สึกว่า เด็กสองคนนี้อาจจะเป็นสิ่งที่สวรรค์ส่งมาให้เขา พวกเขาต่งหากที่มีเจตจำนงของสวรรค์ติดตัวมา

ตอนนี้ดูแล้ว