อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2242

ถังอู๋เจวี้ยนไม่ได้สงสัยเลยสักนิด ต่อการคัดค้านของเซียวหลันยวน

อ๋องเจวี้ยนคนนี้ มีความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของต่อตัวฟู่จาวหนิงรุนแรงมาแต่ไหนแต่ไร

ได้ยินว่า ตอนนั้นคุณชายน้องโรงยาทงฝูซือถูไป๋ เนื่องจากชอบฟู่จาวหนิง จนป่านนี้ก็ยังอยู่ในรายชื่อรังเกียจของอ๋องเจวี้ยนอยู่เลย

ยิ่งไปกว่านั้นการแลกเปลี่ยนทั้งหมดของจวนอ๋องเจวี้ยนก็ล้วนเลี่ยงโรงยาทงฝู

คิดอ๋องเจวี้ยนต่อให้ต้องการวัตถุดิบยาที่ตนเองต้องการ ทั่วทั้งใต้หล้ามีแค่ในโรงยาทงฝู เขาเองก็คงไม่ไปซื้อจากที่นั่น

ตอนนี้เขาอยากให้ฟู่จาวหนิงอยู่ในเขาชิงถง แล้วอ๋องเจวี้ยนจะรับปากได้ยังไงกัน

"ข้าน้อยไม่ได้จะบอกว่าแค่ให้หมอเทวดาฟู่อยู่ แต่หากอ๋องเจวี้ยนอยากจะอยู่ด้วยกัน เขาชิงถงของเรา ก็พร้อมต้อนรับให้ท่านอ๋องเข้ามาอยู่ด้วยตลอดวเลา"

ถังอู๋เจวี้ยนสีหน้าตอนพูดกับอ๋องเจวี้ยนค่อนข้างลึกซึ้ง

ฟู่จาวหนิงเห็นแล้ว เดาว่าเขาน่าจะรู้แล้วว่าพวกเขาออกจากเมืองหลวงเรียบร้อย ขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับราชวงศ์แคว้นเจาไปแล้ว

นางรู้สึกอยากขำหน่อยๆ เซียวหลันยวนคิดจะเอาเขาชิงถงเข้ามาอยู่ในตงฉิง ส่วนถังอู๋เจวี้ยนคิดจะให้พวกเขาอยู่ในเขาชิงถง

นี่ไม่นับว่าเป็นการเข้าหากันของทั้งสองฝ่ายแบบหนึ่งได้อย่างไร?

"หลังจากนี้อาจะได้เข้ามาพักผ่อนที่นี่บ้าง"

เซียวหลันยวนตอบเขากลับมาแบบนี้ แต่กลับทำให้ถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกเกินคาดเสียแล้ว

เขารู้สึกว่าเซียวหลันยวนมีแผนการอะไร ที่กำลังเพ่งเล็งเขาชิงถงอยู่

"เอาล่ะ อย่ายืนที่นี่เลย คุณชายถัง คนแก่อย่างข้าเมื่อยแล้ว" ผู้อาวุโสจี้เอ่ยปาก ถังอู๋เจวี้ยนจึงมีปฏิกิริยาขึ้นมา รู้สึกเชิงขอโทษขึ้นทันที

"ไอ๊หยา ข้าน้อยพอเห็นหมอเทวดาฟู่ก็รู้สึกดีใจจนเสียมารยาทไป" เขาเองก็ไม่เรียกศิษย์น้องหญิงแล้ว จะได้ไม่ทำให้อ๋องเจวี้ยนพาฟู่จาวหนิงกลับไปจริงๆ

"ทุกคนเชิญ"

พอเข้ามาในโถงใหญ่ ก็มีคนใช้ออกมารินชาร้อนให้

คนมากขนาดนั้นของมากขนาดนั้นอยู่ระหว่างทาง มันก็เป็นห่วงอยู่นะ

"ช่วงนี้ผมของเขาขาวไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่นั้น รอยย่นที่หางตาก็แจ่มชัดมาก และข้าพบว่า ตอนเขาเดินกับนั่ง ก็ไม่ได้ตรงสง่าผ่าเผยเหมือนแต่ก่อนแล้ว ไหล่ดูตกลงอย่างเห็นไ้ดชัด หลายครั้งที่เดินได้ไม่เท่าไร ข้าก็สังเกตเห็นเขายกมือขึ้นทุบหลังโดยไม่รู้ตัว"

ถังอู๋เจวี้ยนพูดเรื่องนี้แล้วก็ดูเศร้าใจมาก

"เหล่าผู้อาวุดสช่วงนี้ก็ไม่กล้าพบเขา พอเห็นเขาแล้วรู้สึกเศร้าใจมาก ทั้งที่เป็นเด็กอายุสิบกว่า แต่กลับดูแก่ชรามาก"

ดังนั้น ตอนนี้เหล่าผู้อาวุโสจึงไม่ได้อยู่ที่นี่เลย

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็ยังไม่ทันได้แจ้งพวกเขา ถ้ามีคนมาพูดนั่นโน่นนี่ หรือเห็นว่าฟู่จาวหนิงยังเด็กแล้วสงสัยในวิชาแพทย์ของนาง ก็มีแต่จะทำให้เสียเวลา สู้ให้เขาบอกเรื่องอาการป่วยของน้องชายกับฟู่จาวหนิงให้ชัดเจนก่อนเลยดีกว่า

แล้วค่อยพานางไปหาด้วยตนเอง ให้นางเตรียมใจไว้ก่อน

ตอนที่เจอกับผู้อาวุโสเหล่านั้นของเขาชิงถง นางจะได้ไม่ถูกกระทำมากนัก

แต่ว่า ถังอู๋เจวี้ยนมองอ๋องเจวี้ยนที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกว่าตนเองคิดมากเกินไป อ๋องเจวี้ยนน่าจะไม่ปล่อยให้คนอื่นมาสงสัยในตัวฟู่จาวหนิงแน่