อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2243

ฟู่จาวหนิงยังให้ถังอู๋เจวี้ยนไปบอกกับคุณชายน้อยถังเพื่อเตรียมใจก่อน

ก่อนที่ถังอู๋เจวี้ยนจะไปหาน้องชาย ก็จัดแจงเรื่องที่พักให้กับพวกเขาก่อน

รอจนเขาออกไป ฟู่จาวหนิงจึงเล่าสถานการณ์ช่วงนี้ให้กับผู้อาวุโสจี้อย่างละเอียด

"พันธมิตรโอสใต้หล้าทางนั้น ก็มีคนจากแคว้นหมิ่นไปหาด้วยหรือ?" ฟู่จาวหนิงได้ยินผู้อาวุโสจี้พูดเรื่องนี้ก็รู้สึกเกินคาดหน่อยๆ

"ใช่เลย พ่อค้าราชสำนักของแคว้นหมิ่น"

"พันธิมิตรโอสถใต้หล้าไม่มีสาขาอยู่ที่แคว้นหมิ่นหรือ?" ฟู่จาวหนิงจำได้ว่ามีนี่นา

"มีอยู่แห่งหนึ่ง อยู่ในเมืองหลวงแคว้นหมิ่น แต่ทางนั้นค่อนข้างเก็บเนื้อตัว ปกติจะไมเ่อาชื่อของพันธมิตรโอสถมาดำเนินการ วัตถุดิบยาส่วนใหญ่พวกเขาก็จัดซื้อและขุดหาเองจากทางแคว้นหมิ่น ดังนั้น คนของแคว้นหมิ่นถึงแม้จะรู้ว่าที่นั่นคือร้านสาขาของพันธมิตรโถสถใต้หล้า แต่กลับรู้สึกว่าร้านสาขานั้นไม่ได้รับความสำคัญจากพันธมิตรโอสถสักเท่าไร"

ผู้อาวุโสจี้บอกต่อ "พวกเขารู้สึกว่า ทางนั้นถึงแม้จะคอยช่วยรวบรวมข่าวสารของทางแคว้นหมิ่น แต่ก็อยู่ใต้สายตาพวกเขา ข้อมูลที่สำคัญๆ ไม่มีทางสืบค้นได้ง่ายๆ ดันั้นการรวบรวมข้อมูลตรงนี้ แคว้นหมิ่นทางนั้นจึงไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย"

"แต่ว่าทางนั้นก็มีสิทธิ์จำักดแค่การส่งข่าวสารเท่านั้น ไม่มีปากมีเสียงอะไรในพันธมิตรโอสถ พวกเขารู้สึกว่ายังไงก็ต้องมาด้วยตัวเอง มาเจอกับเจ้าพันธมิตรถึงจะคุยด้วยได้หน่อย"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็น "แล้วเจ้าพันธมิตรพอเห็นพวกเขาแล้ว มีท่าทียังไงบ้าง?"

นางยังไม่เคยเจอเจ้าพันธมิตรเลย ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง

"ท่าทีของเจ้าพันธมิตรเหรอ..."

ผู้อาวุโสจี้เดาะลิ้น ส่ายหัว "ศิษย์พี่รองของเจ้าก็พูดไม่ชัดเจน เจ้าพันธมิตรอาจจะรู้สึกว่า ถ้าหากแคว้นหมิ่นทางนั้นจริงใจพอ พันธมิตรโอสถไปขยายกิจการที่นั่น เปิดสาขาขึ้นมาก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้"

"แคว้นหมิ่นเองก็ต้องได้ประโยชน์บ้างเหมือนกัน พวกเขาต้องการอะไรจากพันธมิตรโอสถหรือ?" เซียวหลันยวนถาม

"เรื่องนี้ก็ยังไม่แน่ชัด ได้ยินว่าเจ้าพันธมิตรเองก็ไม่ได้ให้ท่าทีชัดเจนกับพวกเขาทันที น่าจะยังไม่ค่อยเชื่อเป้าหมายที่พวกเขาพูดออกมา คิดว่าคงจะไปหาคนตรวจสอบดูกระมัง"

ผู้อาวุโสจี้เอ่ยขึ้น "เจ้าพันธมิตรเองก็ไม่ใช่คนโง่ ถ้าไม่มีผลประโยชน์เขาไม่มีทางตอบรับพ่อค้าราชสำนักแคว้นหมิ่นแน่ ดังนั้นเรื่องของพันธมิตรโอสถพวกเจ้าก็ไม่ต้องกังวลหรอก"

เขามองเซียวหลันยวน "ว่าแต่เจ้าน่ะ อ๋องเจวี้ยน เส้นทางต่อจากนี้เกรงว่าคงไม่ค่อยราบเรียนแล้วนะ คงต้องลำบากกันบ้าง"

เดิมทีเป็นอ๋องในแคว้นหนึ่ง ต่อให้ตอนที่สุขภาพไม่ดี ก็ยังมีคนคอยดูแลเรื่องการกินการอยู่ คอยพักฟื้นดีดีที่ยอดเขาโยวชิง

หลังจากกลับมาเมืองหลวง อ๋องเจวี้ยนเองก็ยังอยู่สุขสบายดี

แต่พวกเขาตอนนี้ออกจากเมืองหลวงแล้ว แล้วดูเหมือนจะออกจากแคว้นเจาเลยอีกด้วย ตอนที่ยังหาที่พักที่ปลอดภัยไม่ได้ พวกเขาเกรงว่าคงต้องเร่ร่อนพเนจรกันหน่อย

จากที่คนแก่อย่างผู้อาวุโสจี้เห็น ถือเป็นเรื่องที่ลำบากมาก ความรู้สึกที่ไม่มีบ้านน่ะ

ถ้าเผื่อ ต้องเร่ร่อนอยู่ด้านนอกระยะยาว นั่นมันก็เหมือนกับไม่มีรากฐานแล้วน่ะสิ?

ผู้อาวุโสจี้มองฟู่จาวหนิง ดวงตาเผยความสงสารออกมา

ถ้าฟู่จาวหนิงต้องติดตามแล้วมีชีวิตแบบนี้ เขาที่เป็นอาจารย์ ก็รู้สึกเป็นห่วงนางมาก

"ไม่ได้ลำบากตลอดแน่นอน ข้าไม่มีทางให้จาวหนิงเร่ร่อนอยู่ข้างนอกตลอดหรอก" เซียวหลันยวนพอเห็นท่าทางของผู้อาวุโสจี้ก็เข้าใจสิ่งที่เขาคิด

"เช่นนั้นพวกเจ้ามีแผนแล้วหรือ? เลือกสถานที่ปักหลักแล้วหรือยัง? จะไปที่ไหนกัน?" ผู้อาวุโสจี้คิดๆ "หรือว่าจะไปที่ตั้งโจว?"